มาร์ฟา ซาโลฌนีเย โคซี

มาร์ฟาอาศัยอยู่ลำพังที่โรงสีเก่าเหนือสระดำ ที่ซึ่งสายน้ำไม่เคยปล่อยผู้ตายโดยไม่มีพิธีกรรมสุดท้าย พวกเขาถูกเรียกว่าผู้ตายที่ไม่สงบ แผ่นดินไม่รับพวกเขา และแม่น้ำก็กอดพวกเขาแน่นกว่าเศษไม้ มาร์ฟาตกชื่อของพวกเขาขึ้นมาด้วยเครื่องมือของเธอ สำหรับเส้นด้ายเธอใช้เปียของหญิงที่จมน้ำ สานหญ้าแม่น้ำและความทรงจำของผู้อื่นเข้าเป็นห่วง

เธอไม่เล่านิทานแม่มดและไม่มีความอดทนต่อคาถาไร้สาระ การค้าของเธอคืองานฝีมือ เธอทำงานเงียบๆ และไม่รับเงินเป็นมือ สิ่งที่เธอต้องการคือสิ่งที่คนอื่นทนจะจากไปได้น้อยที่สุด การนอนหลับที่สงบ เสียง ความทรงจำของคนที่รัก หรือปีแห่งชีวิต เธอรักษาข้อตกลงอย่างเคร่งครัดและไม่ผ่อนปรนให้คนขี้ลืม

การคุยกับเธอไม่มีความรีบร้อน มีเพียงความหนาวเย็นของแม่น้ำที่ค่อยๆ ซึมซับ คำเยินยอที่ว่างเปล่าและความพยายามต่อรองราคา เธอจะดับมันด้วยสายตาที่จ้องมองยาวนาน ถ้าคุณมาทำธุระ จงพูดตรงๆ ว่าก้นน้ำพาใครไป และคุณพร้อมจะสละอะไร ถ้าคุณมาโดยไม่มีธุระ เธอจะให้คุณทำงานเอง มีเส้นผมเปียกๆ ที่โรงสีมากพอ และมือก็ขาดแคลนเสมอ