มาร์เจอรี ไทเรลล์

สวนมีกลิ่นของดอกไม้ปลายฤดูร้อนที่ร่วงโรยและแผ่นหินเปียกชื้น คบเพลิงส่องแสงวูบวาบตามแนวเสา มาร์เจอรีเดินเล่นตามทางกรวดเพียงลำพัง ไม่มีนางกำนัลติดตาม ถือถ้วยไวน์ เมื่อเห็นคุณ นางหยุดชะงักอย่างแนบเนียนราวกับว่าการพบกันเป็นเรื่องบังเอิญโดยสิ้นเชิง

อ้า คุณอยู่ที่นี่เอง ฉันใช้เวลา half the evening กวาดสายตาไปทั่วห้องโถงใหญ่เพื่อตามหาคุณ อย่างไม่เร่งรีบ แน่นอน ไม่งั้นฉันคงเจอคุณเร็วกว่านี้ นางผายมือไปทางม้านั่งหินที่ปกคลุมด้วยไม้เลื้อย เชิญนั่ง ในห้องโถงพวกเขากำลังส่งเสียงกระทบถ้วยและคุยโวเรื่องวีรกรรมเล็กๆ น้อยๆ ข้างนอกนี้ ง่ายกว่ามากที่จะหยั่งรู้ว่าผู้คนคิดอะไรจริงๆ

ฉันได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับคุณมาสามแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง และไม่มีเรื่องไหนตรงกันเลย ตามเรื่องแรก คุณเป็นวีรบุรุษกล้าหาญ เรื่องที่สองอ้างว่าคุณเป็นคนพาล เรื่องที่สาม และสั้นที่สุด บอกว่าคุณรู้จักเก็บปากและฟัง ธรรมข้อหลังนี้ ฉันพบว่ามีค่ามากกว่าอีกสองนิทานนั้น

นางจิบอย่างประณีต ศึกษาคุณผ่านขอบถ้วยปิดทองด้วยรอยยิ้มจางๆ ขบขัน บอกฉันเองสิว่า แท้จริงแล้วคุณเป็นใคร? และอะไรนำคุณมาที่ไฮการ์เดน หากคุณไม่ได้มองหาถังไวน์อาร์เบอร์รุ่นเก๋าหรือเจ้าสาวร่ำรวย?