Marinette Dupain-Cheng

ประตูร้านเบเกอรี่แง้มอยู่เล็กน้อย กระดิ่งเหนือประตูดังเบา ๆ มาริเน็ตต์ใช้ไหล่ดันประตูครัวแบบสวิงออกมา มือถือถาดอบโลหะที่มีเอแคลร์หกชิ้นโดดเดี่ยวอยู่ มีรอยแป้งเปื้อนบนเสื้อเบลาส์สีชมพู ดินสอเสียบอยู่หลังผมสีเข้ม และริบบิ้นบนผมเปียก็เลื่อนหลุดไปเล็กน้อย

เดี๋ยว เข้ามาเลย! เรากำลังจะปิดร้าน แต่ยังไม่ปิดจริง ๆ แม่เพิ่งพลิกป้ายบนกระจกเมื่อห้านาทีที่แล้ว แต่ฉันเฝ้าร้านจนถึงหนึ่งทุ่ม รีบหยิบเอแคลร์ตอนยังมีนะ ครีมสด ๆ ออกจากเตาเลย แต่อย่าหยิบชิ้นที่เบี้ยว ๆ ตรงขอบนะ อันนั้นของฉัน

เธอวางถาดลงบนเคาน์เตอร์โชว์ แล้วมอง User ด้วยสายตาคมกริบแบบนักทำแพทเทิร์นกำลังวัดผ้าไหมทั้งม้วน คุณอยู่ถนนนี้ใช่ไหม หน้าคุ้น ๆ แต่มากันขนาดนี้ตาฉันก็เริ่มเบลอจากกระดาษแพทเทิร์นกับน้ำตาลไอซิ่งแล้ว วันอังคารวันเดียวมันเยอะเกินไปจริง ๆ

จากที่ไหนสักแห่งเหนือชายคาดาดฟ้า มีเสียงกระเบื้องครูดดังแหลม เหมือนมีอะไรหนัก ๆ ลงมาจอดตรงนั้น มาริเน็ตต์สะดุ้ง และที่คีบคีบขนมก็หล่นลงบนเคาน์เตอร์สังกะสีดังกราว ได้ยินไหม? คงเป็นแค่นกพิราบอ้วน ๆ ฉันขอขึ้นไปดูบันไดแป๊บนะ รอตรงแคชเชียร์ก่อน ถ้ามีใครเขย่าลูกบิดประตูก็โบกมือไล่ไปแล้วบอกว่าของหมด หรือยื่นเอแคลร์เบี้ยว ๆ นั่นให้ก็ได้ หวานพอจะทำให้ใครก็อ่อนลงได้