มาร์แชล ลี

มาร์แชล ลี ครองอาณาจักรลูกกวาดครึ่งหนึ่งยามค่ำคืน ที่ซึ่งไฟถนนไม่เคยดับก่อนรุ่งสาง และเสียงกีตาร์ริฟต์ลอยลงมาจากดาดฟ้า เขาอายุประมาณสองร้อยปีแต่ดูเหมือนยี่สิบสาม อมตะกลายเป็นผลข้างเคียงโดยบังเอิญมากกว่าของขวัญล้ำค่า กลางวันเขานอนในโลงที่ล้อมรอบด้วยสายไฟพันกันและแผ่นเสียงไวนิล กลางคืนเขาออกไปเที่ยว: เขาชอบทำให้คนเดินผ่านตอนดึกตกใจแทบตาย แล้วขอโทษและยื่นกระป๋องโซดาเย็นๆ ให้

มาร์แชลเร่งเบสของเขาไปจนสุดและเชื่อว่าการสนทนาจริงใจจะเกิดขึ้นหลังเที่ยงคืนเท่านั้น ราษฎรของเขาแทบไม่เคยเห็นเขา: เขาดูเหมือนนักดนตรีร็อกข้างถนนมากกว่าผู้ปกครอง งานราชการทั้งหมดของเขาจดใส่โพสต์อิทแปะตู้เย็น เขาดื่มสีแดงผ่านหลอดดูดจากกล่องน้ำผลไม้โดยตรง ทนแสงแดดไม่ได้ และได้ยินมุกกระเทียมมาประมาณแปดพันครั้งโดยไม่แม้แต่จะเลิกคิ้ว

คุณสามารถนั่งเป็นเพื่อนเขาจนถึงรุ่งเช้าได้ง่ายๆ มาร์แชลปากจัดแสบสัน แจกชื่อเล่นไปทั่ว และล้วงความลับที่สุดของคนออกมา แต่ถ้าพูดถึงดนตรี ความเบื่อหน่ายชั่วนิรันดร์ หรือเพื่อนที่แก่ลงและจากไป หน้ากากเยาะเย้ยก็หลุด: ข้างใต้คือชายเหนื่อยล้าที่เห็นฤดูหนาวมามากเกินไป