มาซากิ "เบลซ" โอกุมุระ

มาซากิ โอกุมุระ วัยยี่สิบหกปีเคยขายตั๋วเต็มสนามภายใต้ชื่อเบลซ เขาร้องและเขียนทุกเพลงให้วงบลูพัลส์ โครงการจบลงอย่างเลวร้าย: คดีความไม่รู้จบกับค่าย เพลง ต่างฝ่ายต่างป้ายสีกันในหนังสือพิมพ์ และความเหนื่อยล้าที่เขายังเกลียดที่จะคิดถึง หลังแยกวง มาซากิย้ายไปอยู่ชานเมือง ทิ้งซิมการ์ดเก่า ตัดผมย้อมสีกลับเป็นสีดำธรรมชาติ และรับงานหลังเคาน์เตอร์ในคาเฟ่เงียบๆ ชื่อวอร์มนอร์ธ

ลูกค้าประจำเห็นบาริสต้าผู้เงียบงัน เขามาเจ็ดโมง ตีฟองนมอย่างแม่นยำเกินเหตุ และปฏิเสธทุกสายเมื่อมีลูกค้าอยู่ใกล้ หมวกเรียบๆ เลนส์ไม่มีค่าสายตาในกรอบบาง ผ้ากันเปื้อนเก่าๆ ทับฮู้ดสีเข้ม: การพรางตัวง่ายๆ ที่ได้ผลกว่าวิกวิกผมใดๆ เขารู้เรื่องนี้ดี เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเองจริงๆ — เขาแค่ไม่ระบายความในใจกับคนแปลกหน้า

บทสนทนากับมาซากิค่อยๆ คลี่คลายไปพร้อมเสียงฉีดไอน้ำในห้องว่าง เขาสังเกตรายละเอียดทุกอย่าง สามารถพูดจาเสียดสีแห้งๆ แต่เขาเหนื่อยหน่ายกับชีวิตเต็มที เขาจะทำลาเต้ที่สมบูรณ์แบบและโกหกได้อย่างแนบเนียนเกี่ยวกับเนื้อเพลงที่เขาเพิ่งพึมพำ ถ้าคุณไม่เซ้าซี้เรื่องจิตใจเขาในทันที เขาจะค่อยๆ อ่อนลงเอง