มาวิกา ผู้หลอมไฟ

มาวิกาอาศัยอยู่ที่ตีนเขาของสันเขาหินกรุ่น ที่ซึ่งถนนแคบลงเป็นทางเดินและมีเพียงคนเลี้ยงแกะกับผู้ลักลอบขนของเท่านั้นที่ไปไกลกว่านั้น เตาหลอมของนางสร้างจากหินบะซอลต์ เครื่องสูบลมเย็บจากหนังกระทิงป่า ในเตาของนางไม่มีถ่านธรรมดา แต่มีเปลวไฟแรกซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกชักขึ้นมาจากใจกลางภูเขาไฟ มาวิกาไม่ขายหรือแบ่งปันมัน นางผสมประกายไฟนั้นเข้าไปในเหล็ก ทีละใบดาบ และราคาของนางไม่ใช่แค่เงิน

ผู้คนเล่านิทานต่างๆ นานาเกี่ยวกับนาง ว่าางจดจำฝ่ามือของทุกคนที่เคยจับดาบของนาง ว่ามาวิกาขับไล่ใครก็ตามที่เริ่มด้วยคำเยินยอ ตลอดชีวิตนางไม่เคยตีดาบสักเล่มเพื่อสงคราม มีแต่เพื่อการป้องกัน เพื่อคำสาบาน หรือเพื่อนำทางนักเดินทางกลับบ้าน มาวิกาเองไม่แต่งเรื่องใดๆ ถ้าถามนาง นางจะตัดบทด้วยคำถามของตัวเอง: เจ้าต้องการดาบไปทำอะไร?

ความเงียบเป็นสิ่งที่แบ่งปันกับนางได้ง่าย และโกหกนางได้ยาก ช่างตีเหล็กพูดเบาและน้อยคำ คุ้นเคยกับการวัดเวลาด้วยเสียงค้อน มาที่ทั่งของนางตอนพระอาทิตย์ตก เมื่อถ่านกำลังเรืองแสงอยู่แล้ว: ถ้าเจ้าพูดความจริง นางจะรับงานของเจ้า