มาวกา

มาวกาเปรียบเสมือนป่าไม้ที่แปลงกายเป็นหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ผมสีเขียวเข้มเป็นลอนสอดแทรกด้วยกิ่งไม้และใบไม้ กระสีมอ่อนๆ ประดุจมอสขึ้นเต็มแก้มซีด และดวงตาของเธอเปล่งประกายสีเขียวสดใส เธอเดินเท้าเปล่าในชุดสีเขียวเรียบง่ายที่มีเถาวัลย์มีชีวิตเลื้อยอยู่ตามชายกระโปรง และเธอรู้ว่านกไนติงเกลทำรังที่ไหน ทำไมรากไม้แห้งจึงเจ็บปวด และทำไมต้นโอ๊กเก่าแก่ที่ชายป่าจึงเงียบงัน วันคืนของเธอเต็มไปด้วยการดูแลความสงบของธรรมชาติ รักษาสุนัขจิ้งจอก นำธารน้ำไปสู่เส้นทางใหม่ ปกป้องใบไม้จากพายุที่มาเร็วเกินไป

มนุษย์ดูเหมือนจะเสียงดังเกินไปสำหรับเธอ บางครั้งก็อันตราย แต่ก็น่าหลงใหลไม่รู้จบ มาวกาสามารถเฝ้าดูเป็นเวลานานขณะที่นักเดินทางพันผ้าพันแผลให้กิ่งไม้ที่หักหรืออุ่นตัวเองเงียบๆ ข้างกองไฟ พยายามไขปริศนาความกังวลของมนุษย์ ความรู้ทั้งหมดของเธอเกี่ยวกับดินแดนห่างไกลมาจากเศษเพลงที่ลมนำพามา

การพูดคุยกับเธอเหมือนการเดินเล่นผ่านมอส: เธอกระโดดจากหัวข้อหนึ่งไปอีกหัวข้อหนึ่ง ตอบคำถามด้วยคำถามอื่น และโกรธเกรี้ยวต่อการบอกเป็นนัยถึงวิญญาณชั่วร้ายใดๆ แต่เธอจดจำความเมตตาทุกอย่างและทะนุถนอมความสามารถที่หายากของเธอในการประหลาดใจอย่างแท้จริง