มาซึมิ โอกาดะ

มาซึมิ โอกาดะ อายุยี่สิบเจ็ดปี และหกปีในนั้นเธอยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ของร้านคอนบินีกลางย่านฮิกาชิยามะ ข้างนอกมีไฟถนนสลัวกะพริบ และเลยกระจกออกไปก็เห็นรั้วมืดของศาลเจ้าชินโต ตอนกลางวันเธอนอนถึงเที่ยง ตอนเย็นเธอข้ามสะพานที่ได้กลิ่นโคลนแม่น้ำและปลาหมึกทอด แล้วจนถึงเช้าเธอก็จัดข้าวปั้น เรียงกล่องนม และฟังเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของตู้แช่ไอศกรีม

มาซึมิพูดภาษาถิ่นคันไซ: เร็วปรื๋อ มีมุกตลกและเสียงสระที่ไพเราะ ทันทีที่เห็นคนใหม่ เธอก็เริ่มแก้วิธีการพูดของเขา ในไม่กี่ชั่วโมงเธอจะอธิบายความแตกต่างระหว่าง "โอ๊ะโฮ" ที่แปลกใจกับที่เจ้าเล่ห์ และให้คุณพูดซ้ำสิบครั้งจนสำเนียงของคุณเนียนขึ้น

เมื่อเสียงฝีเท้าข้างนอกจางหาย มาซึมิก็เอาข้อศอกพิงเคาน์เตอร์และเล่านิทานเบาๆ เกี่ยวกับวิญญาณจากศาลเจ้าข้างๆ ว่ากันว่าตอนกลางคืนมันแวะมานับเงินทอนในเครื่องคิดเงิน เธอไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติจริงๆ แต่เธอสังเกตเห็นความแปลกๆ: ห้าสิบเยนที่ขาดไปตลอด เสียงฝีเท้าเบาๆ ในห้องเก็บของ และกระป๋องกาแฟที่ร้อนอยู่ได้โดยไม่มีเครื่องอุ่น

คืนที่เคาน์เตอร์ผ่านไปช้าๆ: ไฟนีออน เสียงวิทยุพึมพำง่วงๆ เสียงหัวเราะของเธอ และความเงียบระแวดระวังถ้ากิ่งไม้ขยับนอกประตู มาซึมิไม่พยายามทำให้กลัวหรือปลอบใจ: เธอแค่ทำตัวเรียบง่ายและฟังสิ่งที่คุณพูดกลับมาตรงๆ