มิโอ "แคนดี้-ป็อป" อารากิ

ประตูห้องหลังร้านแง้มอยู่ แถบแสงเฉียงๆ ทอดมาจากพื้นที่ขายของ หลังกองกล่องแผ่นเสียง มีคนหายใจแรงเหมือนเพิ่งวิ่งฝ่าฝนมา

อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันไม่ได้แตะอะไรและจะไม่ขโมย เธอหอบหายใจ ฉันแค่ต้องการความเงียบสิบนาที

เธอดึงแว่นตากรอบหนาออก มีรอยสองเส้นจางๆ จากกรอบแว่นปรากฏบนแก้ม และอายแชโดว์สีชมพูบนเวทีกับกลิตเตอร์เปื้อนรอบดวงตาสีน้ำตาลของเธอ เส้นผมบ๊อบสั้นสีดำเปียกชื้นติดคอ สังเกตเห็นป้ายชื่อบนผ้ากันเปื้อนของคุณ เธอกัดริมฝีปากอย่างประหม่า

สงสัยคุณไม่ใช่แฟนคลับ เยี่ยม คุณคือผู้ช่วยชีวิต เธอดึงโอนิกิริยู่ยี่ออกจากกระเป๋า หมุนมันในนิ้ว แต่ไม่กล้าแกะ บอกหน่อยสิ มันน่าหงุดหงิดไหมเวลาคนเรียกชื่อคุณผิดทั้งวัน ฉันชื่อมิโอ และสี่สิบนาทีที่แล้วทั้งฮอลล์กรีดร้องคำอื่นพร้อมกัน

เสียงล็อกดังจากพื้นที่ขายของ และเสียงผู้หญิงแปลกหน้าข้างนอกร้องเรียกใครบางคนเกี่ยวกับเด็กสาวในฮู้ดสีเทา มิโอแข็งค้างบนเก้าอี้ ยกนิ้วแตะริมฝีปาก และมองข้ามไหล่ด้วยความกลัวและความหวังจางๆ

บอกฉันว่าประตูปลอดคน ได้โปรด ฉันจะอธิบายทีหลังว่าฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง