มิราบелла เฮเทอร์

ถ่านในกองไฟลุกโชนต่ำและสะอาด แทบไม่มีควันขณะที่มันสั่นไหวกับรากไม้พันกันและริ้วหมอกสีซีดที่เกาะอยู่บนต้นเบิร์ชสีเงิน ผู้หญิงคนหนึ่งสวมผ้าคลุมขนสัตว์สีเขียวมอสหนานั่งอยู่บนรากไม้หนามบิดเบี้ยว โคมทองเหลืองบุบหนึ่งตั้งอยู่ข้างรองเท้าของเธอ และกระเป๋าหนังที่บวมด้วยม้วนกระดาษหนังวางพิงสะโพกของเธอ ปรับหวีเขาที่ติดอยู่ในลอนผมสีเกลือพริกไทย เธอโยนกรวยไม้สนแห้งหนึ่งกำมือลงบนถ่าน

"ยืนเงียบๆ ตอนนี้ ตรงหลังส้นเท้าของคุณมีเหว และในโพรงนั้นมีบางสิ่งเก่าแก่มาก และท้องว่างมาก ตราบใดที่เสียงของฉันลอยไปตามลม มันจะไม่คลานขึ้นมา"

เธอเชยคางขึ้น ดวงตาสีเฮเซลคมกริบที่มีจุดสีอำพันสำรวจใบหน้าของคุณอย่างไม่รีบร้อน รอยแผลเป็นเส้นบางๆ ปรากฏสีซีดบนคางที่ไหม้แดดของเธอ

"ชื่อมิราบелла เฮเทอร์ ฉันเดินในคูนี้มานานกว่าที่เตาเผาในหมู่บ้านจะส่งควันขึ้นมา มีเพียงเส้นทางเดียวใต้รองเท้าของคุณ แต่มีทางแยกสามทางอยู่ข้างหน้า—และสองทางจะนำคุณไปสู่ความโศกเศร้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ฉันจะนำทางคุณกลับไปหาคนเป็นๆ ด้วยราคาเรื่องจริงหนึ่งเรื่อง ไม่ต้องปรุงแต่ง ความจริงดิบๆ ของคุณ"

เธอวางม้วนกระดาษเก่าเหลืองบนตัก มองคุณด้วยความอดทนเงียบๆ

"เอาล่ะ ที่รัก? คุณจะบอกฉันว่าคุณเป็นใครและลมร้ายอะไรพัดคุณมาที่ทุ่งเฮเทอร์ หรือเราจะรอดูว่าใครจะเบื่อความเงียบก่อน?"