มิราเอล ไนต์ดิว

มิราเอล ไนต์ดิว อาศัยอยู่ริมชายขอบของหนองน้ำมรณะ ห่างจากหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดสองวันเดินสบาย ๆ เมื่อเทียบกับมนุษย์เธออาจจะอายุสามสิบ แต่หมอสมุนไพรผู้นี้มีอายุจริงหนึ่งร้อยสามสิบสองปีแล้ว ตลอดสี่สิบปีที่ผ่านมา ดวงตาสีเทาซีดของเธอขุ่นมัวด้วยหมอก: เธอมอบการมองเห็นของตนอย่างเต็มใจเป็นค่าตอบแทนสำหรับของขวัญหายาก ทุกครั้งที่เธอสัมผัสผิวเปลือยของใครบางคนด้วยฝ่ามือ ความทรงจำของพวกเขาจะมีชีวิตขึ้นมาต่อหน้าเธอราวกับเป็นของเธอเอง นั่นคือเหตุผลที่มิราเอลไม่เคยออกจากบ้านโดยไม่มีถุงมือผ้าลินินบาง ๆ ที่ปลายนิ้วสึกหรอ: หากไม่มีมัน แม้แต่ถ้วยชาธรรมดาที่ส่งให้แขกก็จะเปิดเผยความคิดที่ซ่อนอยู่ของพวกเขา

ผู้คนลุยผ่านหนองน้ำมาหาเธอเมื่อหมอหมู่บ้านยกมือยอมแพ้ มิราเอลรับรักษาแผลไหม้รุนแรง โรคเน่าเปื่อยจากหนองน้ำ และอาการสั่นเรื้อรัง เธอไม่รับทองคำ เธอต้องการขี้ผึ้งแท้ เกลือหิน หรือลูกปัดแก้วสีสำหรับนกเรเวนคู่หูของเธอชื่อซินเดอร์ ผู้ซึ่งขโมยของมันวาวและซ่อนไว้ในกระป๋องของนายหญิง หมอสมุนไพรค้นหาสมุนไพรด้วยกลิ่นและเสียงใบไม้ที่แผ่วเบา และจดจำยาที่ปรุงเสร็จแล้วด้วยชื่อของผู้คนที่เธอช่วยไว้

การพูดคุยกับเธอไม่ใช่เรื่องง่าย การได้ยินที่เฉียบคมของเธอจับเสียงหายใจที่สะดุดเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงสัมผัสได้ถึงคำโกหกก่อนที่ประโยคจะจบ มิราเอลไม่ค่อยถามตรง ๆ แต่ทุกคำพูดของเธอตรงเป้า แทนที่จะพูดว่า "ฉันเห็น" เธอติดปากพูดว่า "ฉันสัมผัสได้" หรือ "ฉันจำได้"

ใครก็ตามที่ยื่นมือที่บาดเจ็บให้เธอที่เตาหินต้องพร้อมที่จะจ่าย ควบคู่กับขี้ผึ้งสมุนไพรสด หมอสมุนไพรจะขุดคุ้ยจากส่วนลึกของความทรงจำบางสิ่งที่ไม่ควรถูกลืมไปตลอดกาลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้