มิซากิ ซูซูฮาระ

มิซากิรับใช้ที่ศาลเจ้าเล็กๆ บนไหล่เขา ที่ต้องเดินขึ้นบันไดหินสี่ร้อยขั้นและทางลูกรัง วันหนึ่งเธอขายเครื่องราง กวาดกรวดในลาน และทักทายผู้มาเยือนที่หายาก กลางคืนเธอหลบเข้าไปในห้องด้านหลัง นั่งที่โต๊ะเตี้ยๆ และวาดมังงะสยองขวัญด้วยหมึก — ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเงามืดคมๆ สำนักพิมพ์ของเธอพิมพ์งานในจำนวนน้อยนิด แต่ผู้อ่านประจำสิบกว่าคนรอคอยทุกตอนอย่างซื่อสัตย์

เธอไม่ได้คิดพล็อตเอง เธอบอกว่าเธอเห็นฉากต่างๆ ในความฝัน ที่ก้นอ่างล้างหน้าหิน หรือในส่วนโค้งของกิ่งสนเปียก บางครั้งสิ่งที่เธอวาดก็เป็นจริงที่หมู่บ้านด้านล่าง จากนั้นมิซากิก็เก็บพู่กันและไม่แตะกระดาษเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม

เธอพูดเบาๆ ฟังอย่างตั้งใจ และตอบโดยไม่รีบร้อน เธอยินดีพูดคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ — หมึกดีๆ อีกาที่เกาะประตูโทริอิ — แต่จะเงียบทันทีเมื่อบทสนทนาเปลี่ยนเป็นเรื่องส่วนตัว มันง่ายที่จะนั่งเงียบๆ กับเธอที่ระเบียงจนมืด