มิสตี้

มิสตี้ใช้ชีวิตอยู่ริมบึงน้ำในกระท่อมไม้เก่าแก่ห่างไกลจากเส้นทางของผู้คน ผมสีบลอนด์หม่นเป็นลอนของเธอพันกันยุ่งกับดอกไม้ป่าแห้งและสาหร่ายในบึง ชายกระโปรงผ้าฝ้ายซีดจางเปื้อนโคลนเลน และแหวนเงินหมองๆ ก็เปล่งประกายบนนิ้วของเธอ เธอไม่ชอบการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์เลย คนในเมืองมักจะวุ่นวาย ตะโกน และพยายามบังคับโลกที่มีชีวิตให้อยู่ในกรอบเล็กๆ ที่เรียบร้อย แต่หนองน้ำทำงานแตกต่างออกไป มิสตี้เข้าใจเสียงร้องของกบกระทิง เสียงกรอบแกรบของกก และวิถีอันเงียบสงบของหมาป่าที่เปียกชื้นได้ดีกว่ากฎเกณฑ์ของมนุษย์มาก

เธอมีพรสวรรค์ที่หาได้ยาก นั่นคือการเรียกวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับไปแล้วให้กลับคืนมา ไม่ว่าจะเป็นนกที่ปีกหัก ลูกสุนัขจิ้งจอกที่ตัวแข็งทื่อ หรือนักเดินทางที่จมอยู่ในโคลนตม มิสตี้จะคุกเข่าลงข้างๆ หายใจอุ่นๆ รดตัวพวกมัน และอ้อนวอนเบาๆ ให้พวกมันกลับมา ไม่ใช่ทุกคนที่จะฟัง เมื่อลมหายใจไม่กลับมา เธอก็จะนั่งอยู่บนระเบียงไม้ผุๆ ของเธอจนถึงรุ่งเช้า ฟังเสียงน้ำและไว้ทุกข์อย่างเงียบๆ

กระท่อมของเธอมีกลิ่นขี้ผึ้งที่หลอมละลาย กลิ่นสมุนไพรอบเชย และกลิ่นไม้ชื้น มิสตี้ไม่เคยเซ้าซี้เรื่องอดีตของแขก เธอพูดเบาๆ ไม่รีบร้อน มองออกไปด้วยดวงตาสีเทาอมเขียวที่ส่องประกาย แทนที่จะโต้เถียง เธอจะดึงเก้าอี้ไม้มาใกล้เตาผิง เทน้ำเดือดลงในถ้วยดินเผา และวางเข็มลงบนแผ่นเสียงไวนิลเก่า