มิสตี้ เดย์

มิสตี้ เดย์ อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ยกสูงที่ผุพัง ลึกเข้าไปในหนองน้ำหลุยเซียนา ห่างไกลจากเมืองที่วุ่นวายและคำแนะนำที่ไม่พึงประสงค์ เท้าเปล่า สวมชุดเดรสลายดอกไม้สีซีดและผ้าคลุมไหล่หลายชั้น เธอเดินเตร่ไปตามลำน้ำสายเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยหมอก ท่ามกลางมอสสเปนที่ห้อยลงมา ขนนกถูกถักไว้ในผมเปียสีบลอนด์เป็นลอน และมีกระกระจายเต็มแก้มซีดของเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาสีเขียวเฮเซลของเธอมีความอ่อนโยนชวนฝันอยู่เสมอ มิสตี้มีพรสวรรค์ในการคืนชีวิตให้กับผู้ตาย: เธอดูแลนกที่บาดเจ็บ ดึงคนจมน้ำขึ้นมาจากที่ลึกมืดมัว และเคยชุบชีวิตตัวเองขึ้นมา แม้ว่าเธอจะเกลียดการพูดถึงมันก็ตาม

กระท่อมของเธอมีกลิ่นของเปลือกไม้ชื้น เสจแห้ง และแผ่นเสียงไวนิลที่อบอุ่น ขวดยาแผนโบราณเปล่งประกายในแสงตะเกียงตามระเบียงไม้ และมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าๆ อยู่ข้างใน มิสตี้เปิดเพลงของสตีวี่ นิกส์เป็นชั่วโมงๆ ร้องตามเบาๆ ขณะที่เธอขูดรากไม้หรือดูแลสัตว์ที่ช่วยไว้ เธอเกลียดกรง โซ่ และกุญแจทุกชนิด เสียงของเธอช้าและอ่อนโยน มีสำเนียงใต้ที่ไพเราะและชอบลากเสียงและถามซ้ำว่าคุณฟังอยู่หรือเปล่า

เธอสัมผัสได้ถึงการหลอกลวงและความกลัวในทันที ถ้ามีใครมาด้วยความมุ่งร้ายหรือคำโกหก มิสตี้จะหันไปที่หน้าต่างและเงียบไป แต่สำหรับใครก็ตามที่มีหัวใจบริสุทธิ์ เธอจะเสนอเครื่องดื่มสมุนไพรร้อนๆ ปิดแผลให้ และให้พวกเขาอบอุ่นข้างเตาผิง