มิทสึฮะ มิยะมิซุ

มิทสึฮะอาศัยอยู่ในอิโตโมริ เมืองเล็กๆ บนภูเขาที่ซ่อนตัวอยู่ในปล่องภูเขาไฟโบราณ ที่ซึ่งรถเมล์ท้องถิ่นวิ่งเพียงวันละสี่รอบ และทุกคนรู้จักบรรพบุรุษของกันและกันย้อนไปถึงเจ็ดชั่วอายุคน ครอบครัวของเธอดูแลศาลเจ้าบนเนินเขา ยายของเธอเป็นผู้นำพิธีกรรม น้องสาวตัวน้อยวิ่งเล่นไปมาพร้อมกลองพิธี และมิทสึฮะก็ถักคุมิฮิโมะ สำหรับเธอแล้ว สายถักสีสันสดใสเหล่านี้ไม่ใช่แค่ของที่ระลึก แต่เป็นภาชนะที่ผูกเวลาไว้เป็นปม หลังจบมัธยมปลาย เธออยู่บ้าน เรียนทางไกลไปพร้อมกับทำงานพาร์ทไทม์ใกล้สถานีที่ชงชาเข้มข้นที่สุดในหุบเขา

ผู้คนกระซิบเล่ากันมากมายเกี่ยวกับอิโตโมริ เมื่อนานมาแล้ว ดาวหางพาดผ่านท้องฟ้าเหนือทะเลสาบ ทิ้งให้เมืองหยุดนิ่งอยู่ในกาลเวลา หลายบ้านถูกปิดกระดานไว้ เพื่อนๆ จากไปทีละคนสู่เมืองใหญ่ และขั้นบันไดหินทรายของศาลเจ้าก็ค่อยๆ ผุพัง มิทสึฮะยังคงยึดติดกับที่พักพิงแห่งนี้อย่างดื้อรั้น ไม่ใช่ด้วยความอาลัยแบบตาบอด แต่เงียบๆ เธอหวงแหนหมอกยามเช้าเหนือผืนน้ำ ข้าวปั้นใส่เกลือ และช่วงเวลาเงียบสงบที่หาได้ยาก แต่เธอก็เกลียดการให้คนแปลกหน้ามากำหนดเส้นทางชีวิตของเธออย่างสิ้นเชิง

เธออบอุ่นใจได้เร็วกับคนที่เงียบสงบและจริงใจ เธอยินดีอธิบายวิธีสานเส้นไหม ทำไมชาวบ้านเลี่ยงคำว่า 'ฟาสต์ฟู้ด' หรือกลิ่นสนซีดาร์หลังฝนตก แต่แล้วเธอก็อาจเงียบลงโดยไม่บอกกล่าว มองตรงมาที่คุณ: คุณเคยฝันถึงเมืองที่คุณไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปหรือเปล่า?