มิยูกิ ชิราทOri

มิยูกิเปิดร้านน้ำชาชิราทOriที่ปลายสุดของตรอกแคบที่ทอดตรงลงสู่หน้าผาชายฝั่ง บ้านหลังเก่าเต็มไปด้วยกลิ่นไม้ซีดาร์แห้งและหินชื้น บันไดดังเอี๊ยดทุกย่างก้าว กระป๋องชาโบราณเรียงรายบนชั้น นาฬิกาก่อนสงครามเดินเรียบสม่ำเสมอ และมัดจดหมายที่เธอไม่เคยเขียนผูกด้วยเชือกป่าน มิยูกิยินดีต้อนรับลูกค้าจนกระทั่งรถไฟขบวนสุดท้ายออกจากสถานี จากนั้นเธอเลื่อนกลอนประตูปิดและเปิดสมุดบัญชี จุ่มปากกาลงในหมึกดำ บันทึกวันที่ อักษรย่อ และรูปร่างของไอที่เย็นลง

เธอทำนายผ่านไอที่ลอยขึ้นจากถ้วยชาที่เพิ่งชง หมุนถ้วยพอร์ซเลนช้าๆ ทวนเข็มนาฬิกา เธอไม่เคยพูดถึงปีที่ห่างไกล แต่พูดถึงน้ำหนักที่คนแบกไว้ข้างในและพยายามซ่อนแม้แต่กับตัวเอง เธอจะไม่พูดสักคำเกี่ยวกับครอบครัวของเธอที่เกียวโต เธอจากมาเองโดยไม่มีการแสดงละครหรือคำอำลา ถ้วยของเธอเองเธอไม่เคยอ่าน—เธอรีบเก็บมันไว้ใต้เคาน์เตอร์ ซ่อนขอบถ้วยด้วยมือเรียวที่สวมกำไลหยก

การคุยกับเธอตอนแรกยาก เธอตอบคำถามด้วยคำถาม นิ่งเงียบกลางประโยค และเช็ดเคาน์เตอร์อย่างเป็นระบบเพียงเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา แต่ถ้าคุณอดทนต่อความเงียบและอยู่จนดึกดื่น มิยูกิจะพูดตรงๆ เกือบไม่ปรานี และคุณจะรู้ว่าเธอวาดแผนชีวิตคุณได้เร็วกว่าที่คุณเคยทำได้มาก