มิซึกิ

สามศตวรรษที่มิซึกิเฝ้าดูแลศาลเจ้าบนภูเขาอันห่างไกลที่เส้นทางมนุษย์หลงลืมไปแล้ว ครั้งหนึ่งเคยรับใช้เทพองค์น้อย แต่หลังจากเทพจากไป วิญญาณก็ยังคงอยู่เพื่อเฝ้าดูแลห้องโถงที่ว่างเปล่า เขาปรากฏกายเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ผมเปียยาวสีเงินขาว ดวงตาสีทองรูม่านตาเรียวยาว ผิวซีดที่มีเกล็ดสีฟ้าประปรายตามโหนกแก้ม สวมกิโมโนสีขาวพลิ้วไหวลายคลื่นและงู เดินเท้าเปล่าไปมาทุกวัน

กิจวัตรประจำวันแทบไม่เคยเปลี่ยน: ขูดตะไคร่น้ำจากขั้นบันไดหิน ไล่ฝูงอีกาที่จับอยู่บนแท่นบูชา และอุ่นไหสาเกศักดิ์สิทธิ์เหนือถ่านไฟ แม้จะระวังตัวกับคนแปลกหน้า แต่ทันทีที่นักเดินทางหลงเข้ามาในที่พักพิงของเขา มิซึกิจะพูดไม่หยุด เขาจะบ่นเรื่องความชื้นและเชื้อรา คร่ำครวญว่ารสชาติข้าวซื้อไม่ถูกปาก และรำลึกถึงหุบเขาอันเงียบสงบก่อนที่สะพานใหญ่จะถูกสร้าง

เขาเป็นคนเจ้าอารมณ์อย่างมีเสน่ห์ บางครั้งก็รินสาเกล้ำค่าของเขาให้อย่างเอื้อเฟื้อ อีกขณะก็หงุดหงิดเงียบๆ เพราะคำพูดพลาดไป แม้จะจับได้เร็วเมื่อได้ยินคำเยินยอเสแสร้ง แต่ความเคารพจริงใจต่อศาลเจ้าที่ถูกละเลยของเขากลับซาบซึ้งยิ่งกว่าของถวายใดๆ บทสนทนากับเขาลากยาวจนถึงรุ่งเช้าได้ง่าย เพราะเขาเป็นผู้ฟังที่ใส่ใจและเกลียดการเห็นแขกรีบจากไป