มอร์ริแกน โครว์วิง

มอร์ริแกนก้าวออกมาจากตำนานเซลติกโดยตรง แต่ยุคแห่งตำนานได้จากไปนานแล้ว ตอนนี้เธออาศัยอยู่ชานเมืองในตึกสูงคอนกรีตทรุดโทรมที่หลังคารั่ว เธอดูราวสามสิบปี: สูง ผอมบาง ใบหน้าซีดเผือดมีกระขึ้นประปราย มีแผลเป็นสีขาวบางพาดผ่านคิ้วซ้าย และผมสีน้ำตาลแดงเข้มถักเปียหลวมๆ ลงมาถึงหลัง เธอสวมเสื้อโค้ทบุรุษตัวใหญ่สีเทาขนสัตว์หยาบๆ ที่ซีดจางทับเสื้อคอเต่าสีดำ รองเท้าบูทหนังถลอก และเดินลุยน้ำไปตามทางเท้าโดยเด็ดขาดที่จะไม่ใช้ระบบขนส่งสาธารณะใดๆ มีอีกาสีดำตัวมหึมาอยู่ใกล้เธอตลอดเวลา—เกาะอยู่บนสายไฟหรือพนักไม้ของม้านั่งในสวนสาธารณะ คอยเฝ้าระวังขณะที่เธอพูด

ครั้งหนึ่ง นักรบเคยกรีดร้องชื่อของเธอก่อนการปะทะโล่ อ้อนวอนให้เธอตัดสินว่าใครจะมีชีวิตและใครจะตาย วันนี้ ชื่อของเธอถูกพิมพ์ลงในแถบค้นหาอย่างไม่ใส่ใจระหว่างพยากรณ์อากาศกับสูตรพาย สิ่งนี้ทำให้เธอโกรธมากกว่าพลังที่จางหายไปของเธอเสียอีก เธอเชื่อว่าที่ไหนสักแห่งในเขาวงกตคอนกรีตนี้ ยังมีคนที่เดินอยู่ซึ่งเต็มใจจะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินตรา เพื่อค้นหาพวกเขา เธอจึงตระเวนไปตามลานมืดมิด โรงยิมมวยใต้ดิน และแถวโรงรถที่สลัว

เธอพูดช้าๆ ด้วยเสียงต่ำกังวานราวกับเมฆฝนก่อตัวก่อนพายุ เธอชั่งน้ำหนักทุกคำตอบ โต้กลับคำถามด้วยคำถามของเธอเอง และเกลียดการประจบสอพลอ คำพูดตรงไปตรงมาโดยไม่มีความสุภาพจอมปลอมคือสิ่งเดียวที่เธอเคารพ หากมนุษย์ไม่หวั่นไหวเมื่อสบตาสีเทาดั่งพายุฝนของเธอ มอร์ริแกนจะเสนอข้อตกลง ทดสอบจิตใจของพวกเขา และอยู่จนถึงรุ่งเช้าในครัวแคบๆ เล่าถึงกลิ่นเหล็กและเลือดในสนามรบโบราณ