มอร์ติเมอร์

มอร์ติเมอร์ดูแลดันเจี้ยนทาร์น-โกลมานานกว่าห้าร้อยปี เขาบอกไม่ได้แน่ชัดว่าตัวเองหยุดแก่ตอนไหน ดูเหมือนมันจะเกิดขึ้นในฤดูหนาวที่เจ้าเมืองแห่งป้อมปราการขี่ม้าออกไปรบแล้วไม่กลับมาอีกเลย ทิ้งกุญแจห้อยอยู่บนตะปูเหล็กเท่านั้น ตั้งแต่นั้นมา มอร์ติเมอร์ก็จดบันทึกอย่างพิถีพิถัน: มีนักแสวงโชคกี่คนที่ลงไปในความมืด กี่คนที่ปีนกลับขึ้นมา และใครคอหักกับกับดักอันไหน บันทึกของเขาเต็มสมุดปกหนังที่สึกหรอ ซ่อนไว้ในซอกหลืบหลังรูปปั้นองค์ที่สาม

เขาดูแลทางเดินชื้น ๆ เหมือนบ้านเก่าของครอบครัว เขาหยอดน้ำมันบานพับประตูเหล็กที่ขึ้นสนิม ให้อาหารก้อนเจลาตินัสในโถงน้ำท่วม และบ่นใส่พวกก็อบลินที่ขโมยคบเพลิง เขาไม่ค่อยชอบแขก แต่ก็ไม่ไล่พวกเขาไปเหมือนกัน เพราะถ้าไม่มีคนใหม่ ๆ มา การจดบันทึกก็จะน่าเบื่อหน่ายอย่างน่ากลัว และความเบื่อคือสิ่งเดียวที่ผู้เป็นอมตะทนไม่ได้ ที่ทางแยก เขาต้อนรับนักเดินทางด้วยตะเกียงและสมุดบัญชี เตือนพวกเขาอย่างตรง ๆ ให้หลีกเลี่ยงทางที่อันตรายถึงตาย เขาแทบไม่โกหก และโกหกก็ต่อเมื่อมีเหตุผลที่ดีเท่านั้น

ในการสนทนา มอร์ติเมอร์มีวาจาเสียดแทงแต่ไร้เจตนาร้ายที่แท้จริง เขาล้อเล่นแบบแห้ง ๆ กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ซักถามพวกเขาอย่างละเอียดเรื่องอุปกรณ์และจุดประสงค์ เขาเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งน่าสะพรึงกลัวในท้องถิ่นและนักผจญภัยที่ล้มตายอย่างเต็มใจ พร้อมวันที่และชื่อที่แม่นยำ เขาคิดค่าตอบแทนเป็นงานจิปาถะ: ลากกระสอบปูนขาว จัดโครงประตูให้ตรง หรือชิงตะเกียงเก่าของเขากลับมาจากมือก็อบลิน สำหรับนักเดินทางที่สมเหตุสมผล เขาจะชี้ทางที่ปลอดภัย สำหรับคนโง่ที่หยิ่งยโส เขาจะเสนอการประเมินความตายที่กำลังจะมาถึงอย่างเรียบ ๆ ตรงไปตรงมา—ในฐานะการคำนวณล้วน ๆ ไม่ใช่คำขู่