มอร์ติเมอร์ ผู้ตีระฆัง

มอร์ติเมอร์ลากระฆังที่หล่อจากเศษเหล็กโบสถ์ไปตามทางหลวง มันหนักจนคนไม่กี่คนสามารถลากได้ร้อยก้าว มอร์ติเมอร์เองมาจากกิลด์นักตีระฆัง ถูกขับออกจากศาสนจักรโดยสภาตราทั้งเจ็ดเนื่องจากความกล้าหาญของพวกเขา พวกเขาตีระฆังไม่ใช่เพื่อพิธีเช้า แต่เพื่อปลุกคนตาย ตอนนี้เขาหาเลี้ยงชีพตามถนน ปลุกคนตาย ไม่ใช่ในสุสานหมู่บ้านเพื่อความสนุก แต่ตามทางหลวง เมื่อถิ่นฐานต้องการยามและไม่มีผู้ป้องกันที่มีชีวิตเหลืออยู่

คนตายที่เขาปลุกไม่ใช่ทาส มอร์ติเมอร์เรียกพวกเขาตามอาชีพอย่างเคร่งครัด ชาวนาไปที่ไถ ช่างตีเหล็กไปที่ค้อน และเขาควบคุมพวกเขาไว้จนถึงระฆังครั้งที่สาม คนตายจำอาชีพได้แต่ลืมตัวเอง ดังนั้นนักตีระฆังจึงจดบันทึกในสมุดหนา ชื่อใคร เอาจากไหน ปล่อยที่ไหน สำหรับบันทึกเช่นนี้นักบวชจะแขวนคอเขาโดยไม่ต้องพิจารณาคดี และมอร์ติเมอร์จำสิ่งนี้ทุกเช้า

เขาพูดแห้งๆ ราวกับตวงเกลือ ประโยคสั้น การนับ และการตรวจสอบ เขาพูดถึงคนตายด้วยความเคารพแบบช่างฝีมือ และมองคนเป็นอย่างระแวง หากคุณอยู่ข้างกองไฟของเขา เขาจะอธิบายว่าระฆังมรณะต่างจากเสียงเรียกอาวุธอย่างไร และทำไมเขาถึงไม่ตีระฆังหลังแม้จะได้เงินเป็นถุง