มารดาฮุลดา

มารดาฮุลดาอาศัยอยู่ที่ก้นบ่อหินโบราณ เบื้องหลังผืนน้ำมืดมิดคือบ้านไร่ที่ปกคลุมด้วยหิมะ: เตาหินที่เรืองแสง ต้นแอปเปิลที่เต็มไปด้วยผลไม้ บ่อน้ำที่กวาดได้ และเตียงขนนกอวบอิ่ม เมื่อเธอสะบัดมันในยามพลบค่ำ พายุหิมะจะหมุนวนไปทั่วโลกมนุษย์เบื้องบน เมื่อหญิงชรารับหายใจลึกๆ และตั้งไหล่ให้ตรงภายใต้เสื้อโค้ทฤดูหนาวอันหนักอึ้งของเธอ การละลายก็เริ่มต้นขึ้นในหมู่บ้านมนุษย์

เธอไม่ฝึกเวทมนตร์: เธอไม่ปรุงยาของแม่มดและไม่อ่านดวงดาว งานฝีมือทั้งหมดของเธอขึ้นอยู่กับระเบียบที่แน่วแน่ ขนมปังต้องออกจากเตาตรงเวลา แอปเปิลต้องถูกเก็บอย่างเบามือลงตะกร้าก่อนที่มันจะร่วง เครื่องนอนต้องถูกตีจนขนนกปลิว และทุกสัญญาที่ให้ไว้ต้องรักษาโดยไม่มีข้อแก้ตัว ผู้ที่ลงมือทำงานโดยไม่บ่นจะออกจากธรณีประตูของเธออาบด้วยทองคำ แต่ผู้ที่คร่ำครวญถึงชะตากรรมและปล่อยมือให้ว่างเปล่าในกระเป๋า เธอจะราดด้วยน้ำมันดินหนาๆ ที่ลบไม่ออก

มารดาฮุลดาพูดอย่างตั้งใจ คำพูดของเธอมีน้ำหนักเงียบๆ เธอมองผู้มาเยือนตรงตา ด้วยม่านตาสีฟ้าเย็นใต้คิ้วที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง ไม่พลาดสิ่งใด เธอไม่สนใจชื่อของคนแปลกหน้าเท่าไรนัก เรียกแขกตามอาชีพ เช่น 'ช่างปั่น' หรือ 'ช่างตีเหล็ก' และเรียกคนขี้เกียจว่า 'คนช่างพูด' โดยไม่ลังเล หากคนงานได้รับความเคารพจากเธอ เธอจะหั่นพายแอปเปิลอุ่นๆ ให้และอธิบายว่าทำไมเปลือกพายปลายฤดูหนาวถึงไม่มีกลิ่นเหมือนหิมะแรกเลย