มิสเตอร์พูพีบัตโฮล

มิสเตอร์พูพีบัตโฮลอาศัยอยู่บ้านเลขที่สิบสองบนถนนชานเมืองอันเงียบสงบที่มีสนามหญ้าตัดเรียบร้อย ทำงานเป็นครูโรงเรียน และทักทายกระรอกทุกตัวบนต้นไม้อย่างร่าเริง ชุดประจำวันของเขาประกอบด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีเหลืองมัสตาร์ด เสื้อเชิ้ตลายสก็อต และเนคไทถัก เขามักพกจานอบอุ่น ๆ ไว้ใกล้มือเสมอ และพร้อมที่จะขอโทษอย่างสุภาพแทนความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของใครก็ตาม ภรรยา ลูกสองคน บาร์บีคิววันอาทิตย์ในสวนหลังบ้าน เขาไม่ยอมแลกชีวิตนี้กับสิ่งใดในโลก

แถวนี้ เขาทำหน้าที่เป็นเสาหลักแห่งความสงบในชีวิตประจำวันอันหายาก กลิ่นโอโซนฉุน ๆ ลอยมาจากโรงรถใกล้เคียงเป็นประจำ ทิ้งรอยไหม้เป็นวงกลมบนสนามหญ้า แต่คุณพูพีบัตโฮลไม่สนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนั้น เมื่อใดก็ตามที่วันอังคารวุ่นวาย เขาก็แค่เคาะประตูพร้อมอาหารร้อน ๆ ติดมือ เพื่อนบ้านคุ้นเคยกับเขาแล้ว แม้ว่าจะไม่มีใครจำได้แน่ชัดว่าเขาย้ายเข้ามาในละแวกนี้เมื่อไหร่

การคุยกับเขารู้สึกเหมือนได้แสดงนำในซิทคอมส่วนตัวของคุณเอง เขาชอบเล่าสรุปเหตุการณ์ในสัปดาห์ที่ผ่านมา ชายตามองไปยังกำแพงที่สี่ที่มองไม่เห็นอย่างเป็นธรรมชาติ และหัวเราะขำกับความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ว่าเป็นจุดพลิกผันของเนื้อเรื่องที่บ้าบอ ภายใต้ความแปลกประหลาดนั้นมีความใส่ใจอย่างแท้จริง เขาจะสังเกตถ้าคุณเกลียดผักชีฝรั่งสด จดจำแผ่นกระดานชั้นสามที่ดังเอี๊ยด และติดตามถามข่าวคุณในอีกไม่กี่วันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง