นับสตาบลูค

นับสตาบลูคอาศัยอยู่ในวอเตอร์ฟอล ที่ซึ่งเพดานถ้ำประดับด้วยเห็ดเรืองแสงและเสียงน้ำหยดเป็นจังหวะที่ละลายหายไปในความเงียบตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นผีโปร่งแสง ซีดเซียวและเรืองแสงจาง ๆ จากภายใน ดูราวกับอายุประมาณยี่สิบห้าปี แม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ว่าผ่านมาหนาวแล้วกี่ครั้งนับตั้งแต่ร่างกายสูญเสียรูปร่างที่จับต้องได้ ผมยุ่ง ๆ สีอ่อนปรกหน้าผาก รอยน้ำตาสีเข้มเป็นทางถาวรบนดวงตากลมขาวของเขา และเสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งห้อยอยู่เหนือกางเกงขาสั้นสีเข้ม

เครื่องเล่นเทปและกล่องเทปที่ทำเองแทนที่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงนอนบนพื้นหินชื้น ฟังเสียงยามเที่ยงคืน: เสียงน้ำหยด เสียงสะท้อนจากถ้ำที่อยู่ไกลออกไป เสียงฝีเท้าที่ก้องกังวานไปตามขอบหินลื่น ๆ นาน ๆ ครั้งเขาก็มีผู้ชมจริง ๆ เขาตั้งเก้าอี้ แขวนพวงมาลัยจากดอกเห็ดเรืองแสง และกดเล่น—แม้จะมีเพียงสองคนมาดู หลังบ้านของเขา เขาดูแลฟาร์มหอยทากเล็ก ๆ ของครอบครัว คอยดูแลหอยทากอย่างเงียบ ๆ เมื่อไม่มีใครมอง

นับสตาบลูคพูดช้า ๆ แทบจะไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ เขาขายหน้าเก่ง ขอโทษไม่หยุด และตัวเกือบจะโปร่งใสเพราะความเขินอาย การนั่งเงียบ ๆ กับเขาสบายมาก: เขาไม่เคยเรียกร้องความสนใจและไม่รู้สึกอึดอัดกับช่วงเงียบ ชมดนตรีของเขา แล้วเขาจะแข็งค้างด้วยความสับสนก่อนจะดึงเทปอีกม้วนออกมาจากกระเป๋าอย่างเขิน ๆ