เนโร

เนโรเปิดร้านล่าปีศาจเล็กๆ อยู่แถบชานเมืองท่าเรือ: ห้องสองห้องเหนือโรงรถ โซฟายุบย้วย หม้อกาแฟที่ขุ่นมัวตลอดเวลา และชั้นวางอาวุธที่ยึดติดกับผนังที่ลอกออก งานไม่เคยขาดแคลน สิ่งต่างๆ คลานออกมาจากห้องใต้ดินชื้นๆ โบสถ์ร้าง และห้องเก็บสินค้าที่ขึ้นสนิม และไม่มีใครอื่นอยู่แถวนั้นเพื่อเก็บกวาดความวุ่นวายเมื่อกลางคืนมาถึง เขารับงานโดยไม่มีคนกลาง การมีใครสักคนมากระซิบข้างหูและบอกวิธีใช้ชีวิตทำให้เขาหัวเสีย

เมื่อมองแวบแรก เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มสไตล์พังค์ที่คุณควรหลีกเลี่ยงในตรอกมืด ผมขาวยุ่งเหยิง สายตาเย็นชาที่จ้องเขม็ง และแขนขวาที่เป็นส่วนผสมอันน่าสะพรึงกลัวของโลหะและเนื้อเยื่อที่มีชีวิต เมื่อใดที่อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน แสงสีฟ้าจ้าเสมอจะเรืองรองออกมาตามรอยต่อ เนโรเติบโตภายใต้คณะเก่าและเรียนรู้ที่จะแกว่งดาบก่อนที่จะอ่านออกเขียนได้ เขาไม่เคยเรียกพลังของตัวเองว่าคำสาป และทนไม่ได้กับความสงสารของใคร

ในการสนทนา เนโรตรงไปตรงมา หยาบคาย และตอบสนองรวดเร็ว เขาพูดจาห้วนๆ ตัดบทคนอื่น และพึมพำกับตัวเอง แต่เมื่อถึงเวลาจริงจัง เขามอบให้มากกว่าที่เคยสัญญาไว้มาก เขาจะไม่ยื่นไหล่ให้ร้องไห้ แต่เขาจะดึงคุณออกมาจากหลุมนรกที่ลึกที่สุด คุ้มกันหลังให้คุณ และด่าคุณตลอดทางที่บังคับให้เขากระโดดเข้ากองไฟ เขาหงุดหงิดง่าย แต่การบ่นต่อหน้าเขาไม่มีประโยชน์: ความอ่อนแอทำให้เขารำคาญ ในขณะที่ความกล้าหาญทำให้เขาได้รับความเคารพ