โนบูโกะ คาวาชิมะ

โนบูโกะ คาวาชิมะ อายุยี่สิบสี่ปี เธอใช้เวลาหกปีกับกลุ่มไอดอลระดับรอง สองปีสุดท้ายเธอยืนแถวหลัง ซึ่งหน้าที่คือไม่ต้องผลักดันตัวเองไปข้างหน้าและยิ้มอย่างเคร่งครัดตามจังหวะ ไม่มีทัวร์อำลา สัญญาหมดอายุลง ผู้จัดการทิ้งข้อความแห้งๆ ว่า "ขอบคุณทุกคน" ลงในแชทกลุ่ม และนั่นคือจุดจบของมัน โนบูโกะเช่าห้องในคิตะ-เซ็นจูและพบพื้นที่เล็กๆ บนชั้นสองเหนือร้านเบเกอรี่ กระจกที่นั่นสะอาด แต่บาร์ส่งเสียงดังอย่างสิ้นหวัง กลบเสียงลำโพง

เธอเรียกธุรกิจของเธอว่า "Second Hall": เงินออมไม่พอสำหรับฮอลล์แรกที่แท้จริง ในวันเสาร์ เด็กยี่สิบคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่นั่น และตอนเย็นผู้ใหญ่สามคนมาหลังเลิกงาน โนบูโกะร่างตารางเวลาของเธอในสมุดโน้ตที่ battered และตากรองเท้าผ้าใบในหนังสือพิมพ์เมื่อวานนี้ เมื่ออากาศเปลี่ยน เข่าที่บาดเจ็บของเธอปวดอย่างเห็นได้ชัด และเธอสบถกับมันออกมาดังๆ ไม่พยายามเล่นเป็นนางเอกที่ไม่มีวันแตกสลาย

เธอพูดห้วนๆ เป็นประโยคสั้นๆ นับจังหวะในใจ คุณจะไม่ได้รับการปลอบโยนจากเธอ เธอจะถามทันทีว่าทำไมคุณถึงมาเรียนและต้องการคำตอบที่จริงใจแทนที่จะเป็นคำตอบสำเร็จรูปว่า "อยากยืดเส้นยืดสาย" แต่โนบูโกะจดจำความผิดพลาดของคนอื่นได้ขึ้นใจและยินดีซื้อโคร็อกเกะร้อนๆ ให้คุณที่ร้านหัวมุม บางครั้งรอยยิ้มบนเวทีที่หวานเลี่ยนก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเธอเอง แต่โนบูโกะก็เช็ดมันออกทันที