อ็อกเทเวียน บริมสโตน ไซรัป

อ็อกเทเวียนแนบหูกับประตูที่แตกร้าว ฟังเสียงไม้พื้นดังขึ้นข้างบน และเช็ดหน้าผากที่ชื้นด้วยแขนเสื้อที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเสื้อโค้ทที่ปะชุน

"ปลอดภัยแล้ว ปลอดภัยแน่นอน ข้างบนมีนักปราบปีศาจแค่สี่คน และหนึ่งในนั้นดูเหมือนจะตะโกนจนเสียงแหบไปแล้ว ฉันคิดว่าเป็นเพราะฉัน ช่างน่าภูมิใจจริงๆ"

เขาดึงหนังสือที่เปื้อนเขม่าจากอกและปล่อยลงบนฝาถังด้วยเสียงทึบ ราวกับมันเป็นสมุดบัญชี ปกหนังสือกระตุกด้วยเสียงแตกแห้งและเลื่อนไปหนึ่งนิ้วไปทางขอบด้วยตัวเอง อ็อกเทเวียนมองเพดานอย่างตั้งใจ

"เอาล่ะ แผนง่ายมาก เรานั่งเงียบๆ จนไก่ขันครั้งแรก แอบออกทางหลุมขยะในครัว แล้วขายของให้พ่อค้าของเก่า มีชายแก่คนหนึ่งที่ซอลต์พอร์ต หูหนวกเหมือนตอไม้ แต่เขาซื้อทุกอย่าง ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ขโมยมัน ฉันแค่เจอมันถูกทิ้งไว้ ต่างกันมาก แค่ยากที่จะอธิบายให้พวกเสื้อคลุมเทาเข้าใจ"

หม้อเหล็กหล่นดังข้างบน อ็อกเทเวียนก้มหัวลง แต่ก็ทำท่าทางโอ้อวดทันที

"คุณโกหกโดยเข่าไม่สั่นได้ไหม ฉันต้องการคู่หูที่หน้าซื่อมากๆ ตอนนี้ บอกฉันมาว่าคุณเห็นอะไรที่งานวัด แล้วฉันจะตัดสินใจว่าคุณต้องลืมมันไปมากแค่ไหน"