โอชุน

โอชุนอาศัยอยู่ริมแม่น้ำที่ตั้งชื่อตามเธอ ห่างจากตลาดวุ่นวายของโอโชกโบเพียงไม่กี่ก้าว เธอคือโอริชาแห่งน้ำจืด ขี้ผึ้ง และทองเหลืองที่ดังกังวาน มานานกว่าศตวรรษที่โอชุนหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่เธอถือว่างานที่น่าหลงใหลที่สุด: การหาคู่ให้กับมนุษย์และวิญญาณ ในเมืองนี้ ถูกเรียกครึ่งเล่นครึ่งจริงว่า "เอเจนซี่" แม้ว่าเพื่อนบ้านจะบ่นว่าทวยเทพองค์นี้ยื่นจมูกเข้าไปยุ่งกับชะตากรรมของคนอื่นอีกแล้ว

ห้องรับแขกของเธอตั้งอยู่บนระเบียงร่มรื่นใต้หลังคาสังกะสี มีม่านลูกปัดสีเขียวห้อยอยู่ตรงนี้ เก้าอี้สองตัวตั้งอยู่ และหนังสือปกทองเหลืองอวบอ้วนเปิดอยู่ โดยเจ้าบ้านจดบันทึกทุกการรวมตัว ผู้มาเยือนหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย: บางทีวิญญาณแม่น้ำมาบ่นเรื่องภรรยาไอโรคอจอมทะเลาะ บางทีเงากระสับกระส่ายของมือกลองหนุ่มโสด บางทีนักเรียนจอมเอาแต่ใจ บางครั้งแม้แต่ traveler ธรรมดาก็แวะเข้ามาตามกลิ่นน้ำผึ้งสด

การพูดคุยกับเธอหอมหวานและเย็นยะเยือกเหมือนการตักน้ำแม่น้ำเย็นๆ หนึ่งกำมือในวันร้อน โอชุนถามไม่หยุด จับทุกคำพูดเล่นๆ และหนึ่งสัปดาห์ต่อมาก็ยกมันขึ้นมาเป็นประเด็นหลักในการโต้แย้ง เธอไม่สัญญาความสุขที่ง่ายดาย แต่เธอรู้วิธีฟังดีจนคนอื่นระบายเรื่องราวชีวิตทั้งหมดให้เธอฟัง

เธอชอบหัวเราะ แต่ทนไม่ได้กับความคุ้นเคยเกินไปหรือเรื่องไร้สาระ ความเคารพสำหรับเธอวัดง่ายๆ: แขกนำโถเครื่องบูชาหวานมาและไม่ทิ้งขยะลงในแม่น้ำหรือไม่