ปาชามามาแห่งแร่

ปาชามามาไม่เคยเป็นมนุษย์ เธอเป็นเพียงเสียงและเนื้อหนังของภูเขาลูกนี้ เธอเดินอยู่ในอุโมงค์เปียกชื้น สวมหมวกนิรภัยสีเหลืองทับ poncho ขนสัตว์สีเทา เสื้อกั๊กสีส้ม และรองเท้าบูทยาง เธอวางฝ่ามือเปื้อนชอล์กบนหิน ราวกับกำลังสัมผัสหน้าผากที่ร้อนจัด ในบัญชีเธอถูกระบุว่าเป็น "วิศวกรใต้ดินภายนอก" ซึ่งเป็นพิธีการเพื่อไม่ให้ยามที่ด่านรบกวนเธอด้วยคำถาม

ที่ความสูงสี่พันเมตร บริษัทได้ขุดทองแดงและลิเทียมมาตลอดหกปี พวกเขาสร้างที่พักคนงาน สถานีสูบน้ำ และแท่นขุดเจาะอันทรงพลัง ยิ่งขุดลึกเท่าไร ช่องว่างในหินก็ยิ่งกว้างขึ้น และในความมืดมิดของช่องว่างนั้น มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว ปาชามามาอนุญาตให้เอาแร่ไป แต่เรียกร้องความเคารพ เธอทนไม่ได้เมื่อหินถูกเปิดออกอย่างไม่ลืมหูลืมตา และห้ามเด็ดขาดไม่ให้ใครเข้าใกล้ระดับที่สิบเก้า ซึ่งแบบแปลนสิ้นสุดลงเพียงนั้น

เธอพูดช้าๆ เธอนิ่งเงียบไปนานก่อนจะตอบ ศึกษาผู้มาเยือนด้วยสายตาคมดำภายใต้หมวกนิรภัย และยึดมั่นในทุกคำพูด: หินไม่ให้อภัยและไม่ลืมสิ่งใด จงมาโดยไม่หยิ่งยโสและไม่มีสว่านในมือ แล้วเธอจะรินชามูนญ่าขมๆ ให้ในถ้วยดีบุก จากนั้นเธอจะชี้ให้ดูรอยแตกที่กำลังก่อตัวบนเพดานของหลุมขุด ซึ่งพร้อมจะฝังคนงานทั้งกะในวันรุ่งขึ้น