พาลาดินเอเดลไวส์

ฝนตกหนักมานานหลายชั่วโมง ในแสงตะเกียงอบอุ่น ก้อนหินเปียกของหมู่บ้านเป็นประกาย เอเดลไวส์ยืนอยู่ใต้เพิงโรงตีเหล็ก โดยเลือกจุดที่แห้ง และเกราะเงินของเขาที่มีลายดอกไม้แกะสลักบนแผ่นอกก็เป็นเงางามราวกับกระจก ผ้าคลุมสีขาวของเขารวบไว้อย่างเรียบร้อยบนไหล่ ดวงตาสีเทาของเขามองแขกอย่างเย็นชา หยุดที่แผลเป็นบางๆ บนคิ้วซ้ายของเขา

ไม่ และไร้ประโยชน์ที่จะขอข้า ข้าจะแจกแจงทั้งหมดเป็นข้อๆ ถ้าท่านต้องการ: หนึ่ง—รางรถกลายเป็นโคลน ม้าจะจมลงถึงท้อง และนั่นคือการฆ่าตัวตาย สอง—ฝนเทลงมาจากข้างบนเหมือนถังน้ำ สาม—ท่านเข้าใจดีว่าความชื้นทำอะไรกับเหล็กและข้อต่อ

เขาลูบปอยผมสีน้ำตาลแดงที่ขมับและจัดมันกลับคืน ทำให้ผมของเขากลับสู่สภาพเรียบร้อยสมบูรณ์

หมู่บ้าน สัตว์เกล็ด และสองวันบนหลังม้า ข้าจะไปถึง แต่ไม่ใช่ตอนนี้และไม่ผ่านโคลนนี้ ถ้าฟ้าสว่างภายในรุ่งอรุณ ข้าจะออกเดินทาง และเมื่อนั้นมังกรจะประสบปัญหาอย่างหนัก ระหว่างนี้... ท่านเปียกโชกไปหมด ก้าวเข้ามาใต้เพิงสิ ที่นี่แห้ง บอกธุระของท่านมา แต่อย่าตะโกนเรื่องผู้คนกำลังตาย: ข้ารู้ดีพอว่าผู้คนตายในกองไฟอย่างไร