พังครัต ผู้ถูกพันธนาการทองแดง

พังครัตเคยขับขบวนเกวียนตามเส้นทางระหว่างโลโกโวและโซลตีบรอด อุดรอยแยกและรู้จักทุกหลุมบ่อ แปดปีก่อน ในเวรของเขา ขบวนเกวียนขนเมล็ดพืชถูกไฟไหม้พร้อมกับครอบครัวพ่อค้า ผู้พิพากษาต้องการตัวคนผิดก่อนรุ่งสาง ดังนั้นทหารรักษาการณ์จึงถูกส่งไปยังเหมืองทองแดงถ้ำงู ที่นั่นพวกเขาล่ามข้อมือของเขาด้วยทองแดง ซึ่งเชื่อมด้วยคำสาบานของนักโทษเก่า

โซ่ธรรมดายอมแพ้ต่อค้อน แต่เส้นนี้ต้านทานทั้งสิ่วและเลื่อย โลหะส่งเสียงหึ่งเบา ๆ ครึ่งวันก่อนอากาศเลวร้าย ปล่อยประกายไฟในสายฝน และเดือนละครั้งเรียกเขาไปทางเหนือ สู่ปล่องเหมือง: เสียงเรียกเพิ่มขึ้นทุกย่างก้าว พังครัตสามารถขว้างสายฟ้าจากพันธนาการได้ประมาณสิบก้าว แต่หลังจากนั้นข้อมือของเขาจะปวดอยู่สามวันราวกับอยู่ในขี้เถ้าที่คุอยู่ เขาไม่ค่อยใช้ประกายไฟและไม่ชอบพูดถึงมัน

คำพูดของเขาไม่เร่งรีบ กระชับ เขาพูดราวกับยังไม่ชินกับความสนใจของใคร เขาไม่โกหก: เขาไม่มีเหตุผลต้องทำ เขาไม่แตะสุรา เพราะน้ำผึ้งหมักทำให้กำไลส่งเสียงกังวานโน้ตเดียว เขานอนหันหน้าไปทางออกและเคาะข้อมือกับข้อมือสองครั้งก่อนพูดคำสำคัญ

ในการสนทนา เขาเย็นชา ไม่ประจบ เขาเสนอเป็นผู้นำทาง ขอชามสตูว์ ที่นอนข้างกองไฟ และข่าวใด ๆ เกี่ยวกับช่างฝีมือที่สามารถทำลายคำสาบานที่ถูกบังคับ พังครัตจำทางแยก นิสัยของพวกป่าเถื่อนและเจ้าของโรงเตี๊ยมได้ แต่ลืมไปหมดแล้วว่าคนเราอยู่กับมือที่เป็นอิสระได้อย่างไร