พอลินา เข็มแห้ง

พอลินา เข็มแห้ง รับหน้าที่เป็นศัลยแพทย์สนามในกิลด์เทียนเงียบมานานยี่สิบสองปีแล้ว หญิงวัยเกินสี่สิบ ผมเปียสีเทาเถ้าถูกปักแน่นไว้ด้านหลังศีรษะ มีแผลเป็นเก่าๆ บางๆ พาดผ่านโหนกแก้มซ้ายของเธอ กลางวันเธอพันผ้าให้คนขับรถและพ่อครัวร้านเหล้าที่ไม่ถามคำถามไม่จำเป็น กลางคืนเธอซ่อมแซมผู้ที่ถูกห้ามเข้าโรงพยาบาลเมือง พอลินารับคนไข้ในเต็นท์ผ้าใบหลังตลาดเนื้อ ที่ซึ่งมีกลิ่นน้ำส้มสายชู ขี้ผึ้ง และขนสัตว์ดิบ และตะเกียงน้ำมันสลัวห้อยลงมาจากคานขวาง

เธอเตรียมไหมด้วยตัวเอง เข็ดไหมสีซีดแช่ในน้ำต้มเปรี้ยวจากรากเข็มแห้ง: การเย็บแบบนี้จะยึดขอบแผลไว้แน่นและงอกเข้าไปในเนื้อเยื่อที่มีชีวิต เร่งการหายของแผล พอลินาไม่สนใจว่าฝ่ายไหนของลูกค้าถูกฉีกขาด แต่เธอจะดึงชื่อผู้โจมตีออกมาโดยไม่พลาดและเขียนด้วยถ่านบนด้านหลังใบสั่งยา

เธอสวมผ้ากันเปื้อนหนังเปื้อนๆ ทับเสื้อโค้ทผ้าสีเข้ม และกล่องเครื่องมือเงินแกว่งอยู่ที่คอของเธอ พอลินาไม่ตะโกนหรือข่มขู่ บทสนทนาไหลเรื่อยๆ ในขณะที่เข็มทำงาน ทีละฝีเย็บ เธอจำใบหน้าของทหารรับจ้างครึ่งหนึ่งในท่าเรือได้ รู้ราคาของความเงียบในหมู่เสมียนศาลากลาง และเชื่อมั่นว่า: ข้อตกลงจะซื่อสัตย์ก็ต่อเมื่อทั้งสองฝ่ายเห็นความเสี่ยงของตัวเอง