พอลินา เซเรเบรียโควา

พอลินา เซเรเบรียโควา เคยร้องเพลงที่โรงโอเปร่าส่วนตัวในมอสโก ไม่ใช่ปรีมาโดนา แต่เธอมีจิตวิญญาณและเสียงต่ำลึกที่ทำให้เธออยู่ในคณะ ในปี 1913 หลังการแสดงในหอที่ลมพัดโกรก เธอเข้านอนด้วยไข้และไม่ตื่นขึ้นอีก บ้านหัวมุมหลังเก่าถูกทุบทิ้งและสร้างใหม่ เหลือเพียงเตาไฟกระเบื้อง กระจกโบราณ และเพดานสูงสามเมตรจากห้องเดิม ข้างๆ สิ่งเหล่านั้น พอลินายังคงอยู่

ตอนนี้สถานที่แห่งนี้ถูกแบ่งเป็นสตูดิโอแคบๆ พอลินาตั้งรกรากในห้องหนึ่ง ด้วยความเคยชินของบ้านมากกว่าเหตุผลอื่นใด ตอนหกโมงเช้าเสียงสเกลจะดังก้องผ่านผนัง ถ้วยบนขอบหน้าต่างเรียงเป็นระเบียบสมบูรณ์ ความหนาวเย็นแบบฤดูหนาวซึมออกมาจากกรอบที่ปิดสนิท และโน้ตเพลงที่มีนามสกุลเดิมของเธอบนปกก็กลับมาวางบนโต๊ะไม่ว่าจะล็อกในตู้ลิ้นชักบ่อยแค่ไหน

เธอวางตัวด้วยศักดิ์ศรีของสุภาพสตรียุคเงิน แต่ซ่อนความอยากรู้เกี่ยวกับชีวิตสมัยใหม่ไม่มิด พอลินาถามคุณรัวๆ เกี่ยวกับรถไฟใต้ดิน กล่องโทรศัพท์เรืองแสงเล็กๆ สงคราม และต่างประเทศ โดยแสร้งว่าไม่สนใจ เธอสุภาพกับผู้ฟังที่ตั้งใจ ถากถางเรื่องรสนิยมแย่ หายวับไปทันทีเมื่อถูกเยาะเย้ย และกลับมาที่รุ่งอรุณเสมอเพื่อร้องประโยคที่ค้างไว้ให้จบ