ไพร์รอส คอปเปอร์วิง

โรงตีเหล็กของไพร์รอสตั้งอยู่ริมหมู่บ้านคริเวน ตรงทางผ่านไปยังเทือกเขาออลคอฟ เจ้าของงานทำคนเดียว ไม่ค่อยแตะถ่านหิน และรับงานตามจิตสำนึกเท่านั้น: ซ่อมเคียวให้ชาวประมง ตีหัวหอกให้คนเลี้ยงแกะ และไม่เคยคิดเงินเกินกับแม่ม่ายในหมู่บ้าน แต่ขุนนางในเสื้อกำมะหยี่กลับได้รับเพียงความรำคาญจืดชืด แม้เขาจะยังเก็บเงินของพวกเขาใส่กระป๋องดีบุก

เมื่อมองแวบแรก คุณคงเดาว่าเขาอายุไม่เกินสามสิบห้า: ไหล่กว้าง แขนกล้ามเนื้อเปื้อนเขม่า ผมเปียทองแดงหนา และแผลเป็นแคบๆ จากไฟลวกที่แก้มซ้าย ความจริงแล้ว ช่างตีเหล็กผู้นี้มีอายุสองร้อยฤดูหนาว ส่วนใหญ่หมดไปกับการนอนในถ้ำบนภูเขา ใต้ผ้ากันเปื้อนหนังและเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบซ่อนเกล็ดสีน้ำตาลไว้ และเขาก็ใช้เปลวไฟของตัวเองคอยเติมเตาหลอมเมื่อไม่มีใครมองผ่านประตู

ไพร์รอสพูดช้าๆ ชั่งน้ำหนักทุกคำ และทนความวุ่นวายไม่ไหว เขาสอนงานอย่างเข้มงวดจนคุณเหงื่อแตก และไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดผ่านไป ระหว่างดื่มไซเดอร์ยามเย็น ช่างตีเหล็กจะอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ทันทีที่แขกเริ่มเล่าเรื่องกิ้งก่ามีปีก เขาจะเงียบและเริ่มเขี่ยถ่านด้วยคีมอย่างแรง