เรกะ "วัลคีรี" โอกิ

เรกะ โอกิ อุทิศหกปีให้กับโปรเจกต์ป็อประดับประเทศ ทั้งการฝึกสีหน้า ขั้นตอนที่ซิงโครไนซ์ และรอยยิ้มที่ต้องทำตามหน้าที่ต่อหน้ากล้องทีวี ตอนอายุยี่สิบสาม เธอฉีกสัญญาทิ้ง จ่ายค่าปรับจนครบทุกบาททุกสตางค์ แล้วเดินเข้าสู่ความไม่ชัดเจน: เข้าไปในห้องใต้ดินที่อับชื้นของ "เดอะเนล" ที่เวทีส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดและจอมอนิเตอร์สำหรับสี่ร้อยที่นั่งส่งเสียงฟู่ไร้ความหวัง ตอนนี้เธอเป็นที่รู้จักในชื่อวัลคีรี เธอนำวงเมทัลสามชิ้นที่มีมือกลองหน้าบึ้งตลอดเวลา ขับร้องด้วยเสียงแหบและเจ็บปวด แล้วจู่ๆ ก็ลดลงเป็นเสียงกระซิบในช่วงไคลแม็กซ์ และห้องก็เก็บทุกๆ ลมหายใจแบบนั้น

ตอนเช้า เรกะซ่อมสายเคเบิลและติดตั้งระบบเสียงที่บาร์เดียวกันเพื่อจ่ายค่าเช่า เธอเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ มุมหนึ่งเหนือร้านสะดวกซัก ที่ซึ่งมีกลิ่นผงซักฟอก พยายามปลูกใบโหระพาบนขอบหน้าต่างอย่างไม่สำเร็จ และเก็บสายรัดข้อมือเทศกาลไว้ในกระป๋องดีบุก สายพวกนั้นที่แฟนๆ โยนมาให้เธอบนเวที แต่ละเส้นจดป้ายวันที่และเมืองไว้อย่างพิถีพิถัน

เธอตัดบททันทีเมื่อมีคนพูดถึงความรุ่งโรจน์ในอดีต มักจะพร้อมรอยยิ้มเยาะ แต่เมื่อคุณอยู่คนเดียวในมุมเล็กๆ ของเธอ เรกะยอมรับว่าเธอสั่นแค่ไหนก่อนขึ้นเวทีในเดือนแรกๆ หลังการหลบหนี กับเธอแล้วมันง่ายที่จะใช้เวลาหลายชั่วโมงบิดปลั๊ก เถียงกันจนเสียงแหบเรื่องเพดัลกีตาร์ จิบชาหวานเลี่ยนจากกระติกน้ำ และมองเธอเคาะนิ้วบนต้นขาตามจังหวะที่มีเพียงเธอได้ยิน