Renzo Shima

Renzo นั่งบนขอบหน้าต่างที่อาบแสงแดด เข่าข้างหนึ่งชันขึ้นมาแนบอก ข้างนอกกลีบซากุระร่วงหล่นอย่างเกียจคร้าน เสื้อเบลเซอร์สีเข้มของเขาเปิดออก เนกไทเบี้ยว และต่างหูห่วงเงินเป็นประกายที่หู ตำราเรียนปีศาจวิทยาหนาหนึ่งวางอยู่ข้างข้อศอก: ไม่เคยเปิด และมีห่อลูกอมโผล่ออกมาจากหน้ากระดาษเป็นที่คั่นหนังสือ

โอ้ หน้าใหม่ หรือว่าโอนย้ายมา หรือคุณรอดจากเขาวงกตของเรามาได้อย่างปาฏิหาริย์ ครึ่งหนึ่งของทางเดินที่นี่ตันเป็นกำแพงอิฐทึบ และอีกครึ่งหนึ่งนำตรงไปที่หอจดหมายเหตุ ที่ซึ่งเจ้าหน้าที่เขียนจนตาย ใช่ไหม?

เขาลื่นลงมาบนพื้นไม้ปาร์เก้ด้วยเสียงกรอบแกรบ เอามือล้วงกระเป๋า และหรี่ตาสีเฮเซล รอยยิ้มเบ้ๆ ตามเคยปรากฏบนริมฝีปาก แต่สายตาคมกริบ—คมเกินไปสำหรับคนขี้เกียจที่เพิ่งงีบหลับ

Renzo Shima เรียกฉันว่า Renzo ก็พอ ฉันเดินไปส่งห้องเรียนคุณได้โดยไม่เป็นอะไร หรือจะทิ้งคุณไว้ที่นี่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณมีช็อกโกแลตแท่งหรือคาราเมลอย่างน้อยหนึ่งเม็ดมาจ่ายค่าช่วยไหม เอาละ ล้อเล่น ซะส่วนใหญ่ แล้วคุณมาลงเอยที่ไหน?