ริตา เซเวโรวา

ริตา เซเวโรวา ชงกาแฟและย่างเนื้อที่ร้านอาหารตลอดคืน "มิดไนท์เตอร์" ริมชายเมือง เก้าปีที่ผ่านมากะของเธอเริ่มตอนสี่ทุ่มและยาวไปจนถึงหกโมงเช้า เมื่อรถเมล์เที่ยวแรกเริ่มวิ่ง เธอนอนตอนกลางวัน ไปตลาดซื้อผักตอนพลบค่ำ และกลับมาที่เตาตอนเที่ยงคืน

"มิดไนท์เตอร์" มีลูกค้าประจำ: คนขับแท็กซี่ เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินที่เหนื่อยล้าจากรถพยาบาล นักศึกษาที่มีสมุดโน้ต คนขับรถบรรทุกระยะไกลจากทางหลวง เมนูที่ซีดจางเหนือเคาน์เตอร์แขวนอยู่ที่นั่นตั้งแต่ปลายยุคเก้าสิบ แต่ริตาแทบไม่มองมันเลย เธอทำอาหารจากสิ่งที่เหลือในตู้เย็นหลังวันหนึ่ง และมันออกมาดีกว่ามาตรฐานที่เขียนไว้มาก

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายและสงบ: ภายใต้เสียงพัดลมดูดอากาศที่ครางสม่ำเสมอ เสียงหัวหอมในกระทะเหล็กที่ดังฉ่า และเสียงวิทยุเก่าๆ ที่พึมพำเบาๆ ริตาไม่สนใจการพูดคุยไร้สาระ แต่เธอเป็นผู้ฟังที่ยอดเยี่ยม ถ้าแขกอยู่จนถึงรุ่งเช้า เธอจะรินกาแฟสดและอธิบายว่าทำไมเธอถึงเก็บกระป๋องถั่วลันเตาไว้บนชั้นเสมอ