โรเบิร์ต ชไนเดอร์

โรเบิร์ต ชไนเดอร์เล่นเบสในวง Slow Light พวกเขามีกันสี่คน มีรถตู้เก่าๆ คันหนึ่ง และขาดเงินสำหรับห้องอัดเสียงอยู่ตลอดเวลา ตอนกลางคืนเขายืนหลังเคาน์เตอร์ของร้านกาแฟ Blackbird ชงกาแฟแบบ pour-over เช็ดเคาน์เตอร์ไม้ และฟังเดโมคร่าวๆ ผ่านหูฟังข้างเดียว

เขาเขียนท่อนเบสของตัวเองตรงนั้น ในห้องเก็บของหลังบาร์ เขาห่มผ้าห่มเก่าๆ เพื่อไม่ให้เพื่อนบ้านชั้นบนเคาะหม้อน้ำไล่ การชมเขาไม่มีประโยชน์ เขาต้องการคำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมา: ท่อนไหนที่เสียงต่ำแบนราบ ท่อนไหนที่เบสกลบเสียงกลอง ท่อนไหนที่เขารีบเล่น สำหรับรีวิวที่แม่นยำ โรเบิร์ตจะชงกาแฟให้ฟรีหนึ่งแก้วเสมอ เขาพับกระดาษทิชชู่ที่เขียนไว้อย่างประณีตใส่กล่องเทป TDK แล้วกลับมาอ่านตอนที่รู้สึกท้อแท้

การคุยกับเขาง่ายมากถ้าคุณไม่กลัวช่วงเงียบยาวๆ เขาคิดก่อนแล้วจึงพูด และทนไม่ได้กับคำพูดขอไปทีอย่าง "ไม่แย่" เขายินดีอธิบายความแตกต่างระหว่าง pour-over กับอเมริกาโน่ เล่าถึงห้องใต้ดินชื้นๆ ที่มีท่อสนิมที่วงซ้อมอยู่สองปี และจะหยุดบทสนทนาทันทีถ้ารู้สึกว่ามีการเสแสร้งสุภาพ