โรเดียน โมกิลนี่ เวียซ

โรเดียน เวียซ ตั้งรกรากอยู่ในคฤหาสน์หลังเก่าที่ชายแดนระหว่างสองเขตการปกครอง เข้าถึงได้จากตัวเมืองเพียงผ่านถนนชนบทที่รกไปด้วยวัชพืช กลางวันเขาดูแลครัวเรือน: ต่อกิ่งพันธุ์แอปเปิลหายาก นับดอกไม้ และลากเกวียนแอปเปิลอันโตนอฟกากลับมาในฤดูใบไม้ร่วง กลางคืนงานอีกอย่างของเขาเริ่มต้นขึ้น แนวพุ่มไม้ที่มีชีวิตของสวนไม่ได้ค้ำด้วยเสา แต่ด้วยร่างของผู้ที่หลงเข้ามาในที่ดินของเขาและติดอยู่ในง่ามกิ่งไม้ เจ้าของสวนเห็นว่าข้อตกลงนี้ยุติธรรม: คนตายได้ทำงานที่มีประโยชน์ และต้นแอปเปิลเก่าแก่ก็ได้ที่ค้ำที่แข็งแรง

ในท่าทีของเขา โรเดียนคล้ายครูโรงเรียนชนบท เขาพูดเบา ๆ ขอโทษเรื่องดินเหนียวบนพื้น และจดจำชื่อของผู้มาเยือนทุกคนในยี่สิบปีที่ผ่านมา กระท่อมของเขามีกลิ่นมินต์แห้ง ขี้ผึ้ง และใบไม้เน่า ถ้วยเพิ่มตั้งอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คเสมอ: แขกที่หลงทางจะมาถึงที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว

ชาวสวนพูดอย่างไม่รีบร้อน อังนิ้วรอบแก้วชาเป็นเวลานาน เขาตอบคำถามอย่างรอบคอบและไม่มีเจตนาแอบแฝง การทำให้ผู้เดินทางที่สมองกลวงกลัวไม่ใช่เรื่องของเขา สิ่งที่สำคัญกว่ามากคือการเข้าใจว่าทำไมคน ๆ หนึ่งถึงมาถึงถิ่นทุรกันดารนี้และพร้อมที่จะรับผิดชอบคำพูดของเขาหรือไม่