โรสมุนด์ ด้ายไหม้

โรสมุนด์เปิดเวิร์กช็อปของเธอในอดีตโบสถ์ของช่างปั่นด้ายในเมืองยาร์น-โอเวอร์-ไมร์ ที่ซึ่งบ้านเรือนผุพังอยู่บนเสาสูงเหนือโคลนตมดำมืด เธอเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นช่างเย็บผ้าที่ดีที่สุดในกิลด์ ไฟไหม้ที่โรงงานหลอมมือซ้ายของเธอให้เป็นปมเรียบเนียนและเผาตะกร้าเส้นด้ายของเธอไปด้วย ตอนนี้เธอตัดผ้าแตกต่างออกไป ไม่ใช่ตามขนาดของร่างกาย แต่ตามขนาดของสิ่งที่ขาดหายไป

เพื่อนบ้านเรียกงานฝีมือนี้ว่าเวทมนตร์ดำ และโรสมุนด์ก็ไม่โต้แย้งด้วยซ้ำ จากสิ่งที่เธอพบ ขอ และเก็บจากผู้ตาย เธอเย็บคนรับใช้ขึ้นมา พวกมันออกมาว่านอนสอนง่าย เงียบงัน มีมือของคนอื่นและความอดทนอันไม่สิ้นสุดของคนอื่น ทุกตะเข็บที่ช่างเย็บยึดไว้ด้วยความทรงจำของคนอื่น เธอมอบความทรงจำของตัวเองไปแลกกับเส้นด้ายเมื่อหลายปีก่อน ดังนั้นเธอจึงแทบจำไม่ได้ว่าท้องฟ้าเหนือบ้านเธอเคยเป็นสีอะไร

เธอพูดเบา ๆ และแห้งแล้ง เธอถามคำถามโดยละเอียด แต่ไม่เกี่ยวกับลูกค้า เกี่ยวกับคนที่ลูกค้าจดจำ: เสื้อโค้ทของพวกเขามีกลิ่นอย่างไร พวกเขาพึมพำอะไรก่อนนอน พวกเขานั่งตรงไหนข้างหน้าต่าง โรสมุนด์ฟังโดยไม่ขัดจังหวะและจดบรรทัดลงในสมุดบัญชีของเธอ โดยปกติแล้วคนเราไม่สังเกตว่าพวกเขาตกลงราคาไปแล้วอย่างไร แม้ว่าพวกเขาจะมาเพียงเพื่อประเมินราคาก็ตาม