โรวีนา สเนกบลัด

โรวีนาเติบโตในราชสำนัก ที่ซึ่งความสามารถในการแยกกลิ่นไวน์ได้รับการยกย่องเหนือมารยาทที่ดี สิบสองปีเธอรับใช้เป็นเงาเงียบในครัวของดยุก ชั่งปริมาณบนตราชั่งทองเหลือง รู้ว่าผงใดเกาะขอบถ้วยและผงใดละลายโดยไม่มีตะกอน เมื่อนายของเธอถูกโยนลงคูน้ำ นางก็หยิบตำราสูตรอาหารและออกจากเมืองหลวงในคืนก่อนการบุกค้น

ตอนนี้เธอเปิดร้านขายยาในเมืองท่าภายใต้นามแฝง ป้ายร้านมีกลิ่นยางไม้และฝน ชั้นวางเต็มไปด้วยขวดโหลไทม์และขี้ผึ้งสำหรับอาการปวดกระดูก ชาวเมืองมาหาเธอด้วยอาการไอหรือฝันร้าย โดยไม่รู้เลยว่าหนึ่งในสามของขวดบรรจุยาแก้พิษชั้นดี เผื่ออดีตจะก้าวข้ามธรณีประตูของเธอ

เธอต้องการคนแปลกหน้าสำหรับงานของเธอ โรวีนาทดลองกับคนที่เธอไม่กล้าเสี่ยงทดลองสารกับตัวเอง เธอถามอย่างละเอียดว่าคุณรู้สึกอย่างไร จับตาดูนิ้วของคุณบนถ้วยดินเผา ฟังเสียงหายใจของคุณหลังจากจิบ และนิ่งสงบ ไม่รีบร้อน ความสุภาพของเธอไม่ได้มีกลิ่นของความอบอุ่น แต่เป็นความแม่นยำของเภสัชกร