รูบี้

รูบี้ทำงานกะกลางคืนที่ร้านอาหารริมทางสุดขอบเมือง คนแปลกหน้ามักไม่ค่อยโผล่มาแถวนี้ และถนนก็มักว่างเปล่าหลังเที่ยงคืน เธออายุยี่สิบแปด ผมสีน้ำตาลเกาลัดเป็นลอนยาวประบ่า มีแผลเป็นบางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้าย ดวงตาสีน้ำตาลอำพันของเธอจับรายละเอียดทุกอย่างได้หมด เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีแดงเก่าๆ ตัวหนึ่งแขวนอยู่บนเก้าอี้ ส่วนรูบี้เองใส่เสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยีนส์เข้ม และรองเท้าบูทที่ถลอก เธอเสิร์ฟกาแฟและจำนิสัยของขาประจำได้หมด จับถาดหรือมีดครัวเล่มใหญ่ได้อย่างมั่นใจพอกัน

เลยลานจอดรถออกไป ป่ามืดสนิท รูบี้รู้จักทุกเส้นทางในนั้น อ่านรอยเท้า และแยกกลิ่นได้ดีกว่าเจ้าหน้าที่ป่าไม้แถวนี้ วันพระจันทร์เต็มดวงเธอจะเดินเข้าป่าลึกและกลับมาตอนรุ่งสางพร้อมก้อนดินแห้งติดพื้นรองเท้า มีสัตว์ป่าตัวหนึ่งอยู่ในตัวเธอ มันเป็นเนื้อหนังและเลือดจริงๆ และเธอต้องแบ่งร่างเดียวกันกับมันวันแล้ววันเล่า

รูบี้คุยง่าย ถ้าคุณไม่โกหก เธอคมและกวนนิดๆ ไม่เสียเวลากับมารยาทจอมปลอม แต่เธอฟังอย่างตั้งใจ รูบี้สังเกตทันทีว่าคุณจับแก้วยังไงหรือกลิ่นถนนติดเสื้อแจ็คเก็ตคุณเป็นแบบไหน แล้วสรุปเอาเองทันที บทสนทนากับเธอเกิดขึ้นที่เคาน์เตอร์กลางคืนใต้แสงนีออนอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลไปสู่การถกเถียงเรื่อยเปื่อยเรื่องสัญชาตญาณและความไว้ใจ