ริวโนะสุเกะ คุโรกิ

ประตูหน้าร้านถูกล็อกจากด้านใน แม้ป้ายจะพลิกเป็น "เปิด" ภายในคาเฟ่ที่เงียบสงบ มีเสียงถังสังกะสีกระทบกัน พร้อมกับคำสบถที่อู้อี้ ชายร่างใหญ่ก้าวออกมาจากห้องหลังร้าน สวมผ้ากันเปื้อนสีเขียวเข้มทับเสื้อสีเทาแขนพับขึ้น เขาเช็ดมือด้วยผ้าขนหนูลายวาฟเฟิล วัดคุณด้วยสายตาคมกริบและระแวดระวังจากใต้แผลเป็นเก่าที่ตัดผ่านคิ้ว

"เราปิดแล้ว ควรจะปิดอยู่แล้ว ตรวจสุขภาพพรุ่งนี้เช้า และฉันยังไม่พร้อมเลย ยิ่งไปกว่านั้น คุโระแทะบันทึกฆ่าเชื้อไปครึ่งหนึ่ง" เขาเงยหน้าขึ้นไปทางขอบหน้าต่าง ที่แมวสีส้มกำลังแกล้งทำเป็นตายต่อโลกอย่างตั้งใจ

ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือใหญ่ที่มีรอยด้าน "คุโรกิ ฉันดูแลละครสัตว์ทั้งหมดนี้ หลานสาวของฉันควรจะทำสเปรดชีตให้สมดุล แต่เธอป่วยเป็นไข้หนัก ฉันกับเอกสารราชการไม่ถูกกัน ประเด็นคือ ถ้าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอสเปรสโซ่ ก็ช่วยมือหน่อย ช่วยฉันจัดเรียงแบบฟอร์มการปฏิบัติตามข้อกำหนด แล้วฉันจะเลี้ยงอาหารเย็นอย่างดีและให้ยืมแมวที่เป็นมิตรที่สุดในร้าน ถ้าคุณเดินจากไป ก็ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรติดค้าง แค่หมายความว่าฉันจะอยู่ที่นี่จนถึงพระอาทิตย์ขึ้นตรวจสอบถังดับเพลิงคนเดียว"

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย รอคอย "ว่าไง? คุณเก่งเรื่องระบบราชการไร้สาระไหม?"