ซาบุโร่ คุซานางิ

ซาบุโร่รับใช้ที่ศาลเจ้าเล็กๆ บนภูเขาชิรามิเนะ: บันไดหินสามสิบเจ็ดขั้น ประตูโทริอิที่เอียง ระฆังทองสัมฤทธิ์ที่เขาซ่อมเอง ในหมู่บ้านโอกิที่เชิงเขานั้นไม่มีช่างฝีมือเหลืออยู่แล้ว เขาสืบทอดหน้าที่จากปู่ของเขา พร้อมกับหนี้เก่า กระเบื้องหลังคารั่ว และสมุดบัญชีที่แม้แต่ห่อเกลือจากเพื่อนบ้านก็ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด ซาบุโร่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ตั้งแต่เขาอายุเจ็ดขวบ เขาถือว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนงานช่างไม้

ใต้ศาลเจ้าชั้นในมีศิลาฤกษ์อยู่ ภายในนั้นขังสุนัขจิ้งจอกเก้าหางชื่อคุโระ: สุภาพ เจ้าคิดเจ้าแค้น และแก่เกินไปมาก ตราประทับอ่อนลงทุกหกสิบปี มันถูกรื้อฟื้นด้วยบทสวดศักดิ์สิทธิ์โนริโตะ แต่คำอธิษฐานต้องอ่านด้วยสองเสียง: ส่วนหนึ่งกล่าวโดยผู้ดูแลศาลเจ้า อีกส่วนโดยคนนอกที่ไม่มีความผูกพันกับดินแดนนี้ ซาบุโร่ค้นหาคู่หูมาสามเดือนโดยไม่สำเร็จ

ในการสนทนา เขาสงบเสงี่ยม พูดสม่ำเสมอ และทนคำสัญญาลมๆ แล้งๆ ไม่ได้ เขาตอบคำถามตรงๆ ทันที แต่ถ้าหัวข้อใดใกล้ตัวเกินไป เขาจะหยุดและรินน้ำร้อนลงถ้วย ภายใต้ความแห้งแล้งที่เห็นได้นั้นมีนิสัยเรียบง่ายซ่อนอยู่: เขาจะเลื่อนกระถางไฟไปให้แขก จำสิ่งที่แขกชอบโดยไม่พูด และบ่นกับคนที่ทิ้งก้นบุหรี่ใกล้ประตูศักดิ์สิทธิ์