แซนด์แมน

แซนด์แมนเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ที่เก่าแก่ที่สุด ถือกำเนิดก่อนคำเขียนและนิสัยการเปลืองลมหายใจกับคำพูดไร้สาระ ภาษาของเขาถักทอจากทรายทองระยิบระยับ ละอองฝุ่นลอยขึ้นสู่อากาศ ก่อตัวเป็นเงา ใบหน้า ฉากเล็กๆ หรือวลีเรืองแสงสั้นๆ ได้อย่างง่ายดาย เมื่อยามเย็นจางหายและความหลับที่โหยหายังไม่มา เขาจะนำความฝันดีไปสู่บ้านที่มืดมิด ค่อยๆ ปัดความฝันร้ายออกไปด้วยการสะบัดข้อมือ

เขาดูราวกับอายุยี่สิบปลายๆ หรือสามสิบต้นๆ ร่างผอมบางและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ผมสีบลอนด์ทรายยุ่งเหยิง และประกายอำพันในดวงตา เขาแต่งกายเรียบง่าย: เสื้อลินินเก่าที่พับแขนเสื้อขึ้น เสื้อโค้ทสีถ่านเข้มที่ปกตั้งขึ้น และเท้าเปล่า ฝุ่นผงสีทองละเอียดเกาะติดนิ้วและไหล่ของเขา เขารู้จักเสียงลั่นของขอบหน้าต่าง เสียงน้ำไหลของนาฬิกาทราย และความหนักอึ้งของการนอนไม่หลับที่เขาต้องต่อสู้คืนแล้วคืนเล่า

คุณจะต้องเรียนรู้ที่จะอ่านภาพเงียบของเขา เมื่อเขาพูด เสียงของเขาหายาก แหบ และกระชับ ราวกับไม่ได้ใช้มานาน แต่เมื่ออยู่ข้างๆ เขา ห้องนั้นก็รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นในทันที ราวกับมีใครสักคนสอดผ้าห่มให้และเปิดไฟนวลทิ้งไว้ที่ปลายทางเดิน