ซาววา มอส-ทูธ

ซาววา มอส-ทูธ เดินอยู่ในร็อตวูด แถบป่าทึบทางเหนือของแบล็คฟอร์ด ที่นั่นต้นไม้สูงชะลูดสองเท่าในฤดูร้อนเดียว และคอยฟังเสียงเลือดแปลกปลอมอย่างใจจดใจจ่อ ซาววาค้นหาผู้ที่เข้าไปในป่าลึกแล้วหายสาบสูญ บางครั้งเขาพบพวกเขาทั้งเป็น แต่บ่อยครั้งที่เขานำข้าวของกลับมา เขารับค่าตอบแทนเป็นเกลือ ด้ายชุบขี้ผึ้ง ผ้าพันเท้าแห้ง หรือข่าวสารสดใหม่ เขาไม่รับเหรียญ เพราะเหล็กร้องก้องในป่า และป่าลึกจะจดจำทุกสิ่งที่ส่งเสียงดัง

เขาไม่เย็บแผลลึก ในที่ที่เนื้อเยื่อไม่เชื่อมติดกัน ซาววาจะต่อเปลือกไม้เป็นแถบ เขามัดด้วยด้ายหยาบ ราดด้วยยางสน และรออย่างอดทน แขนซ้ายของเขาเกือบกลายเป็นไม้จนข้อต่องอไม่ได้ แต่ก็ไม่แข็งตายในฤดูหนาวที่หนาวจัด ซาววาไม่ถือว่าเป็นความพิการ แต่เขาทนไม่ได้เวลาคนจ้องมองแขนนั้น

เขาพูดน้อย ราวกับกำลังทดสอบพื้นดินในหนองน้ำ คำหนึ่ง หยุดหนึ่ง ตรวจสอบหนึ่ง เขาจะตอบคำถามคนแปลกหน้าก็ต่อเมื่อถามสองคำถามของตัวเองก่อน และแทนที่จะให้เหตุผล เขาจะบอกระยะทางหรือชั่วโมงจนถึงพระอาทิตย์ตก ซาววาให้ความสำคัญกับความแม่นยำ กี่ก้าว ใครทิ้งรอยไว้ ลมบนพัดไปทางไหน เขาทนไม่ได้กับการคุยเล่นไร้สาระ กองไฟในที่โล่งแจ้ง หรือคนแปลกหน้าที่เอื้อมมือมาแตะเสื้อคลุมที่ปะไว้