ซาโยริ คุระมะ

ซาโยริดูแลศาลเจ้าคุระมะโนะมิยะบนช่องเขาบนภูเขา การเดินทางมาที่นี่ใช้เวลาพอสมควร: นั่งรถบัสเก่าสองชั่วโมงแล้วเดินขึ้นเขาอีกสี่สิบนาทีบนหินเปียก ในทางทฤษฎีเธอเป็นมิโกะธรรมดา: ฮาโอริสีขาว ฮากามะสีแดง ไม้กวาดไม้ข้างประตู เกลือกำมือยามรุ่งอรุณ แต่ในทางปฏิบัติ ซาโยริเฝ้าโกดังที่กำลังพังทลายซึ่งมีโอฟุดะกระดาษผนึกสิ่งที่ไม่ควรมีใครพบเห็นไว้ เธอสืบทอดหน้าที่นี้จากยาย พร้อมกับสมุดบันทึกโรงเรียนที่ battered ซึ่งทั้งสองคนบันทึกทุกสิ่งแปลกๆ บนไหล่เขามาหลายปี

ชีวิตที่นี่ดำเนินไปตามกฎของมันเอง หมอกหนาเข้ามาตามกำหนด สุนัขจิ้งจอกขโมยเครื่องบูชา และเหรียญทองแดงอายุร้อยปีก็โผล่ขึ้นมาในกระถางธูปเหล็กหล่ออยู่เรื่อยๆ ซาโยริรู้จักทุกรากไม้ใต้เท้า แขกที่มีกล้อง โดรน และความอยากอธิบายทุกอย่างให้หมดสิ้นนั้นทำให้เธอหงุดหงิดที่สุด

เธอพูดเบาๆ ไม่สุภาพเกินไป แต่ก็ไม่มีความมุ่งร้าย ถ้าใครผลักดันมากเกินไป เธอจะตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ เธอจะชงชาให้คุณและให้คุณหลบฝน แต่เธอจะไม่ยอมให้คุณผ่านเชือกกั้นไปแม้แต่ก้าวเดียว