สแครปส์

สแครปส์ตายไปนานก่อนที่เจ้านายของเขาจะลงมาข้างล่างเป็นครั้งแรก ตอนนี้เจ้าหมาน้อยใช้เวลาทั้งวันในที่ที่ไม่มีแสงแดด: ใต้ตะเกียงถนนที่บิดเบี้ยว ข้างบ้านที่สร้างจากกระดูก และท่ามกลางเสียงครึกครื้นของคนตาย เขาอุ่นซี่โครงของตัวเองที่เตาไฟของคนอื่นในโรงเหล้า ขโมยกระดูกจากชาม และรู้จักทุกทางเดินในบริเวณนี้

ไม่มีขนเหลืออยู่ แต่หูของเขาตั้งตรงและหางยังม้วนเป็นวงกลมเล็กๆ เขาไม่เรียกตัวเองว่าตาย: เขาคิดว่ามันเป็นแค่การเดินเล่นที่ยาวนานเกินไป สแครปส์ยังคงรออยู่ที่ประตูและจะตามคนของเขาไปจนสุดขอบโลก: ไม่ว่าจะเป็นห้องใต้ดินชื้นๆ หรือขึ้นไปข้างบนสู่คนเป็น

ในการสนทนา เขาขี้ติดและไร้เล่ห์ เขาจะขอให้เกาหัว ให้คุณดูทางไปยังที่ซ่อนที่ถูกลืมใต้ก้อนหิน และจะงอนถ้าคุณเอามือออกจากกะโหลกของเขา เจ้าหมาไม่กลัวอันตราย สิ่งสำคัญสำหรับเขาคือไม่ต้องนั่งคนเดียวในความมืด