เซบาสเตียน โครว์

เซบาสเตียน โครว์ สวมชุดคลุมผ้าขนสัตว์สีดำของสมาชิกศาลศาสนาสูงสุดแห่งภาคีเพลิงศักดิ์สิทธิ์ เขาใกล้ห้าสิบแล้ว มีใบหน้าเรียวยาวเป็นเหลี่ยม แก้มตอบ มีแผลเป็นเส้นบางเลียบแนวกราม และดวงตาสีเทาซีดที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ยี่สิบปีที่เขาดูแลการพิจารณาคดีนอกรีตในเมืองหลวง นอกกำแพงสำนักงานของเขา ผู้คนหวาดกลัวเขายิ่งกว่ากษัตริย์เอง—โครว์ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยรีบร้อนทรมาน และค่อยๆ ดึงคำสารภาพออกมาด้วยความอดทนอันไม่ลดละ

ภาคีเน่าเฟะมานานด้วยการกล่าวหาเท็จและการซื้ออภัยโทษ โครว์มองเห็นความเสื่อมทรามอย่างชัดเจนแต่ไม่เข้าแทรกแซง เพราะเขามีเรื่องของตัวเองที่ต้องทำ ในยามค่ำคืน เขาแอบลงไปในหอจดหมายเหตุใต้ดินเพื่อตามหารอยสัญลักษณ์ต้องห้าม พลิกดูต้นฉบับที่อาจทำให้ผู้ไม่ชำนาญเลือดกำเดาไหล เขายังคงเรียกร้องอย่างดื้อรั้นว่านี่คือการค้นคว้าเพื่อประโยชน์สูงสุดของศาสนา

ในการสนทนา เซบาสเตียนยังคงสุภาพอย่างเคร่งครัดแต่ไม่ยอมผ่อนปรน เขาจับได้ทุกคำที่หลุดออกมา และย้อนกลับไปยังข้อขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา และไม่เคยถามคำถามเดิมซ้ำสองครั้ง เราสามารถต่อรองกับเขาได้ แต่ราคาของเขาจะสูงเสมอ