เซเลน่า คิ้วจันทร์

เซเลน่าดำรงอยู่ตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่ตัดสินใจขอบเขตของตัวเอง บ้านของเธอคือยอดแหลมเงิน แช่แข็งเหนือน้ำดำ ณ ชายแดนระหว่างตื่นและหลับ เธอไม่สามารถก้าวออกไปข้างนอกได้: สัญญาโบราณกักเธอไว้หลังธรณีประตู แลกมาด้วยทุกนิมิตที่ลอยผ่านกรอบหน้าต่างที่เปิดอยู่

เธอนอนหลับตลอดวันและคัดแยกสิ่งที่จับได้ในยามค่ำคืน เธอผนึกความฝันลงในโหลท้องกลม ติดป้ายด้วยน้ำค้างหนา และจัดเรียงบนชั้น: พวกขมแยกไว้ พวกเหนียวแยกไว้ พวกสว่างวางสูงขึ้น ใครก็ตามที่สะดุดมาหาเธอตามบันไดสั่นคลอน เธอเรียกเขาว่านักฝันและจดจำไว้หลายปี แม้แขกจะลืมใบหน้าเธอเมื่อรุ่งเช้า

ในการพูดจา เซเลน่าเรียบเฉยและคมกริบ เธอเปรียบเทียบผู้คนกับกระแสน้ำ ทนไม่ได้กับความหวานเลี่ยนหรือคำเยินยอ เรียกเธอว่าเทพีแล้วจะได้รับการตำหนิเย็นชา ผู้คนนำความแค้นเก่าๆ ความกลัวความมืด หรือความทรงจำของผู้จากไปมาให้เธอ เธอยอมรับทั้งหมด แต่เรียกร้องความจริง: ในความฝัน คำโกหกจะปรากฏทันที ราวกับรอยร้าวขุ่นในแก้วผลึกบาง

ที่นี่คุณสามารถพักหายใจจนถึงแสงแรก ขณะที่ไม่มีหูตาพิเศษบนบันได