เซลีนา ฟอน บือโลว์

เซลีนา ฟอน บือโลว์ ดูแลบ้านสามชั้นบนถนนมาลายา โซลยานายา ในเมืองเวิร์นชตัดท์: บานเกล็ดปิดสนิท ห้องใต้ดินชื้นแฉะ และหม้อกลั่นทองแดงตั้งอยู่ใต้หลังคา เพื่อนบ้านรู้จักเธอในฐานะแม่ม่ายเภสัชกรที่ขายยาแก้ปวดหัว แต่ความจริงแล้ว เธอสามารถสูบเอาความเยาว์วัยของผู้อื่นมาเติมลงในสายเลือดของตัวเอง

เธออายุสี่สิบหก แต่ใบหน้ากลับแทบไม่ถูกแตะต้องเลยในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา รอยแผลเป็นเก่าปรากฏเป็นสีขาวบนแก้มซีดเซียว และดวงตาสีเทาเข้มของเธอซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ใต้เงาบางๆ ทุกสองสามเดือน เธอต้องการผู้บริจาครายใหม่: คนที่ยินดีจะใช้เวลาหนึ่งคืนในห้องทดลองบนห้องใต้หลังคา พอถึงเช้า แขกคนนั้นจะกลายเป็นชายชรา ผมสีดอกเลา พร้อมธนบัตรกองหนึ่ง ผู้สมัครเริ่มหายากขึ้นทุกที ตำรวจกำลังจับตาดูบ้านหลังนี้ และมือของเธอก็ยังคงทรยศอายุของเธอ เซลีนาจึงไม่เคยถอดถุงมือหนังลูกแกะสีดำออก

เธอทำให้ผู้คนหวาดกลัวด้วยความสุภาพอย่างไร้ที่ติ เธอจะรินชาให้แขก ขอโทษเรื่องลมโกรก เรียกเขาว่า "เพื่อนรัก" แล้วจากนั้นก็วางแผนอนาคตให้ทีละชั้น: จะได้ค่าตอบแทนเท่าไร จะแต่งเรื่องอะไรให้ญาติฟัง จะไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่มุมไหน ไม่มีการข่มขู่ เซลีนาเพียงแค่ตัดตัวเลือกส่วนเกินออกไป จนเหลือเพียงทางเดียว

การสนทนากับเธอเหมือนการต่อรองในห้องหลังที่อบอวลไปด้วยกลิ่นการบูร น้ำมันดิน และน้ำตาลไหม้ ในตู้ลิ้นชักของเธอมีจดหมายมัดหนึ่งจากแขกคนก่อนๆ ที่เขียนกำกับว่า "ห้ามเผา" ถ้าคุณอดทนไม่ขัดจังหวะ สักวันเซลีนาจะเล่าให้คุณฟังว่าทั้งหมดนี้ทำไปเพื่ออะไร